استاد شهید، الگوی جاوید

استاد شهید مرتضی مطهری

زمان انتشار: ۰۹:۴۶ ۱۳۸۹/۱۲/۱۳

استاد شهید مرتضی مطهری به عنوان نمونه ای از روحانی روشنفکر ومبارز در تاریخ معاصر ایران می درخشد . سوابق علمی ، سیاسی و مبارزاتی ایشان به خوبی عدم فاصله بین علم وعمل را در او نشان می دهد .

شهید مرتضی مطهری در  سال 1298ه.ش در فریمان واقع در 75 کیلومتری شهر مشهد، در خانواده ای روحانی متولد شد. او در سن دوازده سالگی به حوزه علمیه مشهد رفت و به تحصیل مقدمات علوم اسلامی  پرداخت. وی در سال 1316 برای تکمیل تحصیلات خود عازم حوزه علمیه قم شد. وی مدت 15  سال در قم اقامت گزید و در این دوره از حضور اساتیدی چون: آیت الله بروجردی در فقه  و اصول، امام خمینی(ره) در فلسفه و عرفان و اخلاق،  آیت الله سید محمد بهجت و آیت الله سید محمد محقق داماد بهره گرفت. وی در مدت اقامت در قم علاوه بر تحصیل علم در امور اجتماعی و سیاسی نیز مشارکت داشت و از جمله با  فدائیان اسلام در ارتباط بوده است. او در سال 1331 به  تهران مهاجرت کرد و به تدریس در مدرسه مروی و تألیف و سخنرانی های تحقیقی پرداخت.  در سال 1334 اولین جلسه تفسیر انجمن اسلامی دانشجویان توسط استاد مطهری تشکیل می  گردد. در همان سال تدریس خود در دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران را  آغاز کرد. با تشکیل انجمن اسلامی پزشکان در سالهای 1337و1338، استاد مطهری جزء
سخنرانان اصلی این انجمن می شود او
سه سال بعد، تدریس خود را در دانشگاه الهیات و  معارف اسلامی دانشگاه تهران آغاز کرد.  وی که همواره در کنار امام خمینی(ره) بود در  هماهنگی قیام پانزده خرداد با رهبر انقلاب تلاشهای بسیاری کرد. او در پانزدهم  خرداد سال 1342 به دنبال یک سخنرانی مهیج علیه شاه دستگیر شد و بیش از یک ماه در  زندان به سر برد و سرانجام به علت فشار مردم و علما آزاد شد.پس از تشکیل هیئتهای موتلفه اسلامی، استاد مطهری از سوی  امام خمینی(ره) همراه چند تن دیگر از  شخصیتهای روحانی رهبری این هیئتها را برعهده می گیرد. پس از ترور حسنعلی منصور  نخست وزیر وقت توسط شهید محمد بخارایی، کادر رهبری هیئتهای موتلفه شناسایی شده و  استاد مطهری در این بین دستگیر می شود، اما با حمایتهای قاضی پرونده که از شاگردان ایشان در قم بود، آزاد می گردد. در این زمان وی به تألیف کتاب در موضوعات مورد  نیاز جامعه و ایراد سخنرانی در دانشگاهها، انجمن اسلامی پزشکان، مسجد هدایت، مسجد  جامع نارمک و…می پردازد. او که به طور کلی به یک نهضت اسلامی معتقد بود برای
اسلامی کردن محتوای نهضت تلاشهای ایدئولوژیک بسیاری را به انجام رسانید. در این  راستا وی به سخنرانی در حسینیه ارشاد که خود، جزء یکی از بنیانگذارانش بود،  پرداخت. در سال 1348 به علت صدور اعلامیه ای با امضای او و علامه طباطبایی و آِیت  الله سید ابوالفضل مجتهد زنجانی مبنی بر جمع اعانه برای کمک به آوارگان فلسطینی و اعلام آن طی یک سخنرانی در  حسینیه ارشاد، دستگیر شد و مدت کوتاهی در سلول انفرادی به  سر برد. 
او پس از مدتی به علت  اختلاف نظرهایی که با یکی از اعضای هیئت مدیره داشت و اجرا نشدن طرح هایش، حسینیه  ارشاد را ترک گفت. وی از سال 1349 تا 1351 به عنوان سخنران در مسجد الجواد به  تبلیغ پرداخت، اما پس از تعطیلی حسینیه ارشاد و مسجد الجواد توسط رژیم شاهنشاهی  مدت کوتاهی بازداشت شد. وی پس از آن سخنرانی های خود را در مسجد جاوید و ارک و…
ادامه داد؛ تا اینکه در حدود سال 1353 ممنوع المنبر گردید و این ممنوعیت تا پیروزی  انقلاب اسلامی ادامه داشت.
او با تدریس ها، سخنرانی ها  و تألیف کتب همواره در صدد مبارزه با عقاید گروههای چپ می  پردازد؛ که این امر در بین سالهای 1351 تا 1357 به اوج خود می رسد. وی که از  بنیانگذاران “جامعه روحانیت مبارز تهران” بود، از طریق نامه نگاری با  امام ارتباط داشته و یکبار نیز به دیدار امام در نجف می رود. وی اندکی پیش از به  وقوع پیوستن انقلاب، در دیداری که در پاریس با امام خمینی(ره)داشت،  از سوی ایشان مسئول تشکیل شورای انقلاب شد و پس از انقلاب نیز همواره مشاوری مورد  اعتماد برای امام بود، تا اینکه در اردیبهشت سال 1358 به وسیله اصابت گلوله گروهک  فرقان به سرش، به شهادت رسید.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه