مقایسه جشن های روز استقلال دیگر کشورها با ایران

جشن های روز استقلال در آمریکا و اجتماعی شدن نسل های جدید

نویسنده:

زمان انتشار: ۰۷:۰۰ ۱۳۹۲/۱۱/۲۱

به دوستان و افراد خانواده‌ی خود خوش آمد بگویید و توضیح دهید که این برنامه را برای شریک شدن در انجام یک وظیفه‌ی مدنی ترتیب داده ایم و قصد داریم که طی این برنامه در باره‌ی تاریخ آمریکا و اصول جمهوری خودمان بیشتر بیاموزیم» در ادامه حتی جزئیات برگزار کردن این جشن خانوادگی تشریح‌ می‌شود مثلاً: « از افراد خانواده‌ی خود بخواهید که به نوبت بخشی از اعلامیه‌ی استقلال را با صدای بلند قرائت کنند

روز استقلال یا روز ملی هر کشوری به عنوان یک نماد برای بیان آرمانهای ملی و ایجاد همبستگی میان مردم نقشی مهم و اساسی دارد؛ چرا که فعالیت های انجام گرفته حول این روز نقش زیادی در جامعه پذیر کردن مردم نسبت به ابعاد این استقلال دارد. سیاستگذاری های فرهنگی درباره نحوه بزرگداشت و گرامیداشت این روز می تواند محک مناسبی برای ارزیابی قوت و ضعف عملکرد فرهنگی دولتها قلمداد شده است.

ایالات متحده آمریکا یکی از کشورهایی است که «روز استقلال» در آن به عنوان یکی از مناسبت های ملی به طور ویژه پاس داشته می شود. در حقیقت آمریکا پس از مدتها اعتراض به سیاست های انگلستان در این کشور و جنگ های صورت گرفته برای استقلال سیاسی سرانجام دوم جولای 1776 با تصویب استقلال 13 مستعمره در این راه گام نهاد. ریچارد هانری لی نماینده ویریجینیا تفکیک و استقلال آمریکا از بریتانیای کبیر را این چنین اعلام می دارد: «این مستعمرات متحد، آزاد و مستقل هستند و بنا بر حقوق قانونی باید آزاد و مستقل باشند»

از آنجا که روز استقلال به عنوان نماد اساسی شکل گیری یک کشور در امریکا نیز از سوی بنیان گذاران آن مهم شمرده می شد انها به صورت گسترده ای جشن ها و برنامه های ویژه ای را برای این روز  انجام دادند و حتی دستور العملهایی برای بزرگداشت این روز صادر کرده اند. به طور مثال در یکی از این دستورالعملهای رسمی با عنوان” 10 راه برای بزرگداشت روز استقلال آمریکا” در سایت ایالت واشنگتن دی سی آمده است:

روز چهارم جولاي را در پايتخت کشور بگذرانيد و با آتش بازي و فستيوال‌هاي مختلف آن را جشن بگيريد.

واشنگتن دي سي احتمالا ميهن پرستانه ترين مکان در آمريکاست که مي‌توانيد روز استقلال را در آنجا جشن بگيريد؛ پايتخت کشور کسي را نااميد نمي‌کند. از آتش بازي‌هاي خارق العاده گرفته تا انتقال اجراهاي موزيکال به جشنواره‌هاي خانواده و دوستان، راه‌هاي جالب زيادي براي پر کردن هفته چهارم جولاي وجود دارد. بهترين امکان‌ها را ببينيد:

1) براي تجربه درست و حسابي روز چهارم جولاي، راه پيمايي ملي روز استقلال آمريکا را از دست ندهيد، مراسمي که شامل گروه‌هاي قدم‌رو از سراسر کشور، واحدهاي ارتشي و اختصاصي، شناورهاي ميهن پرستانه و وي‌اي پي مي‌شود. شروع خيلي خوبي است براي يک روز کامل از اتفاق‌هاي چهارم جولاي. راه پيمايي از ساعت 11:45 دقيقه صبح در خيابان تاسيس و خيابان هفتم ان دبليو آغاز مي‌شود.

2) جشنواره‌هاي چهارم جولاي بر روي ضلع غربي کنگره با يک نمايش موزيکال 90 دقيقه‌اي مجاني به نام “يک کنگره چهارم” شروع مي‌شود. اين کنسرت شامل ارکستر سمفوني ملي است که با اجرايي از “پيش درآمد 1812” چايکوفسکي مزين مي‌شود و با صداي شليک توپ‌هاي زنده توپخانه سلام نظامي ارتش رييس جمهوري ايالات متحده آمريکا کامل مي‌شود. دروازه‌هاي ورود به مراسم ساعت 3 بعد از ظهر باز مي‌شود و کنسرت ساعت 8 شروع مي‌شود.

3) همچنين آهنگ چهارم کنگره براي آتش بازي‌هاي خارق العاده دي سي در مرکز خريد ملي پخش مي‌شود. مرکز خريد به سرعت پر مي‌شود، پس بساط يک پيک نيک را جمع کنيد و روزتان را کامل کنيد. نمايش‌هاي آتش بازي معمولا از ساعت 9 شب به بعد شروع مي‌شود. مي‌خواهيد چشم اندازي بي نظير از آتش بازي‌ها داشته باشيد؟ يک قايق را امتحان کنيد و يا در يکي از هتل‌ها که سقفش ديد دارد اتاق رزرو کنيد.

4) به علاوه يک کنسرت چهارم کنگره، موسيقي ميهن پرستانه در طي هفته چهارم جولاي به وفور يافت مي‌شود. در روز استقلال، ساعت 11 صبح کنسرت ارگان مجاني سالانه روز استقلال در کليساي ملي واشنگتن را ببينيد. گروه‌هاي موسيقي نيروي دريايي آمريکا و همچنين گالري هنر جاز گاردن در تمام تابستان و همچنين هفته چهارم جولاي چندين کنسرت مجاني برگزار مي‌کنند.

5) قبل از برپايي جشن‌هاي عصر کارهاي زيادي براي انجام دادن در مرکز خريد ملي وجود دارد. اندکي فرهنگ بين المللي نيز به تعطيلات تمام آمريکايي‌تان اضافه کنيد و راه‌تان را به سمت فستيوال زندگي محلي اسميتسونيان هدايت کنيد، که معمولا حدود دو آخر هفته طولاني در اطراف هفته چهارم جولاي ادامه دارد. جشن‌هاي سالانه گوناگوني فرهنگي مرکز خريد بين المللي را تبديل به بازاري از موسيقي، رقص، کارهاي دستي و نمايش فرهنگ‌هاي مختلف مي‌کند.

6) آرشيو ملي، که محل اصلي اعلام استقلال آمریکاست، جشن‌هاي چهارم جولاي بسياري را اجرا مي‌کند که مي‌تواند براي تمام خانواده جالب باشد. جشن‌ها از ساعت 10 صبح با يک مراسم ويژه، شامل نمايش رنگ ها، اجراهاي وطن پرستانه و يک بازخواني دراماتيک از مدرک اعلام استقلال شروع مي‌شود. از ساعت 11 صبح تا 2 بعد از ظهر چند فعاليت مناسب خانواده ديگر نيز در نظر گرفته شده اند، از جمله اجراهايي توسط توماس جفرسون، بنجامين فرانکلين و شخصيت‌هاي تاريخي ديگر.

7) اگر مي‌خواهيد به موزه برويد، نمايشگاه ادامه دار “داستان‌هاي آمريکايي” موزه ملي تاريخ آمريکا را امتحان کنيد، که شامل تعدادي از يادگاري‌هاي تاريخي آمريکايي مانند کفش‌هاي راحتي قرمز رنگ دوروتي، وزغ کرميت و بخشي از سنگ پلاي ماوت مي‌شود. تعدادي از موزه‌ها و جاذبه‌هاي ديگر به مسايلي از جنگ داخلي تا حقوق مدني اختصاص دارند، يک يادبود شهري از 150 امين سالگرد جنگ داخلي که نقش دي سي را در هر دوي اين مراحل مهم تاريخي به ياد مي‌آورد.

نکته: بيشتر موزه‌ها و جاذبه‌هاي ديگر در طي چهارم جولاي و تعطيلات آخر هفته باز خواهند بود، از جمله موزه‌هاي انستيتوي اسميتسونيان، گالري ملي هنر، موزه بين المللي جاسوسی، نيوزيوم، گالري هنر کورکوران، گالري رييس جمهور از مادام توسو و بسياري ديگر. بعضي از ساختمان‌هاي فدرال بسته خواهند بود.

8) اگر مي‌خواهيد خنک شويد، روز سوم جولاي به تودورپليس براي مراسم روز استقلال اجتماعي بستني‌شان برويد. مکان تاريخي تودور بوسيله نوه مارتا واشنگتن و همسرش ساخته شده است، بنابراين مکاني مناسب براي گذراندن روز استقلال است. اجتماع بستني شامل تور کامل از خانه، بار بستني و گردو در باغچه و بسياري از بازي‌ها و کاردستي‌هاي مناسب خانواده ديگر مي‌شود. به علاوه، تمامي شرکت کنندگان يک کپي ويژه از يک نامه ناياب و خصوصي از واشنگتن که به آرشيوهاي مکان تودور تعلق دارد دريافت مي‌کنند. يکي از اين سه نامه‌هاي خاص که هنوز موجود است، نامه‌اي پر احساس از وي به همسرش در زمان قبول فرماندهي ارتش قاره‌اي است.

9) هتل بين قاره‌اي ويلارد، که فقط چند قدم با کاخ سفيد فاصله دارد، لابي اش را تزيين مي‌کند و درهايش را براي مهماني ساليانه چهارم جولاي باز مي‌کند. رستوران معروف ويلارد، يعني کافه دو پار، يک باربکيو کلاسيک آمريکايي به علاوه ايستگاه کرپ برپا مي‌کند، و همه اين‌ها را با اجراي آهنگ‌هاي آمريکايي توسط يک بند راک زنده همراه مي‌کند.

اگر مي‌خواهيد خنک شويد، روز سوم جولاي به تودورپليس براي مراسم روز استقلال اجتماعي بستني‌شان برويد. مکان تاريخي تودور بوسيله نوه مارتا واشنگتن و همسرش ساخته شده است، بنابراين مکاني مناسب براي گذراندن روز استقلال است

10) هيچ چيز مانند بيسبال آمريکايي نيست، البته شايد به غير از پاي سيب. تيم خانگي واشنگتن، يعني نشنال ها، مي‌تواند کمي روحيه آمريکايي به هفته چهارم جولاي اضافه کند. يک بازي ببينيد و از خوراکي‌هاي مغازه‌هاي محلي، مانند يک هات داگ تند و يا نيم دودي از چيلي بول بن لذت ببريد.

عمق اعتقاد به این روز رامی توان در نامه نماینده ماساچوست به همسرش دریافت که این روز را برجسته ترین واقعه ی تاریخی در آمریکا اعلام و معتقد است که نسل آینده نیز باید آن را باشکوه و عظمت برگذار کنند تا با تشریفاتی ویژه در پیشگاه خداوند قادر گرامی داشته شوند. حتی روز چهار جولای پس از تصویب اعلامیه استقلال نسخه هایی از این اعلامیه منتشر و در میان مردم توزیع شد. پس از این کار کلمات و عبارات اعلامیه استقلال به هر نقطه از مستعمرات سابق که می رسید جشن و پایکوبی مردم را به دنبال داشت. به عنوان نمونه در هشتم جولای اعلامیه برای جمعیتی که در محوطه ی پنسیلوانیا استیت هاویس گرد آمده بودند خوانده شد و سپس با طبل و دهل، اتش بازی و مانورهای با شکوه مورد استقبال مردم قرار گرفت.

البته پس از تصویب روز استقلال بارها این روز دستخوش مخالفت هایی در داخل ایالات متحده شد. به عنوان نمونه در چهارم جوای 1852 مخالفان برده داری از این روز برای انتقاد از برده داری و نهادهای سیاسی حامی آن استفاده کردند. دو سال بعد از این تاریخ ویلیام گریسن در این روز با سوزاندن نسخه هایی از قانون اساسی که ان را می ساقی با مرگ و توافق نامه ای با جهنم می نامید جشن گرفت. و یا در چهارم جولای 1859 رابرت بارنول با ایراد نطقی از تجزیه طلبی دفاع کرد.

برگزاری این جنبش‌های انقلابی برای اعمال سیاست‌های ملی و ایجاد همبستگی ملی تحت عنوان یکروز ملی برای آمریکایی‌ها ضروری‌ می‌نمود. از این طریق آمریکایی‌ها آموختند که چگونه آمریکایی باشند و درست به همان صورت که سنت‌های بریتانیایی را مورد انتقاد و ملامت قرار‌ می‌دادند، از مناسبت چهارم جولای برای ستایش یا نکوهش خودشان و دولتمردانشان، در فرآیند تلاش برای تعیین معنای دقیق آمریکایی بودن، بهره ببرند.

اینها نمونه ای از دعواهای اساسی بر سر برگزاری جشن های روز استقلال در قرن نوزدهم است که جیمز هاینتزه مورخ دانشگاه امریکن یونیورسیتی این دوره را دوره ای پر از سرو صدا و هیاهوی ناهنجار می داند.

اما در اوایل قرن بیستم روز استقلال کم کم به سمت روز آمریکایی شدن پیش رفت. در کانزاسیتی در سال 1915 روزی به عنوان روزی آمریکایی سازی جشن گرفته شد که در آن 220 شهروند آمریکایی سرود میهن پرستانه خواندند وحتی سه سال بعد کمی پیش از اتمام جنگ جهانی اول شهرهای مانند فیلادلفیا، نیویورک سیتی و واشنگتن دی سی جشن های چند ملیتی برگزار کرده و با تجلیل از صدها هزار آمریکایی متولد خارج ادامه پیدا کرد و جالب اینجاست که این جشن ها و این سنت تا امروز ادامه یافته و حتی در بسیاری از شهرهای امریکا مهاجرین در روز استقلال سوگند وفاداری نسبت به این کشور یاد می کنند تا تبدیل به شهروند امریکایی شوند.

به مرور جشن ها به صورت گسترده ای نهادینه شد؛ به عنوان نمونه هر ساله در مراسمی با عنوان «درود بر اتحادیه» در تمام پایگاه های نظامی امریکا گلوله های توپ شلیک می کنند. جشن های عمومی این روز معمولا از بعد از ظهر سوم جولای آغاز و تا شبانگاه چهارم ادامه می یابد. به طور مثال در سال 2013 از بعدازظهر روز سوم طبق برنامه ریزی از ساعت 5:15 جشن با رژه ی کودکان آغاز و به همراه پذیرایی شام در سطح شهر جشن های ایالتی و اجرای گروه های موسیقی ادامه یافت و در شش صبح چهارم جولای با شلیک گلوله ی توپ و پذیرایی صبحانه آغاز شد و طی روز با پذیرایی ناهار و شام و برنامه های مختلف از جمله سیرک و آتش بازی به پایان رسید.

نکته جالب در برگزاری جشن های روز آزادی استفاده از داوطلب برای انجام برنامه های مشخص شده این روز است. به عنوان نمونه کمیته جشنواره های چهارم جولای در انتاریو در یک اگهی برای برگزاری جشن های این منطقه در سال 2013 اعلام می دارد که برای برپا کردن جشن های باشکوه نیاز به 150 داوطلب دارد و جالب اینجاست که این آگهی برای ترغیب داوطلبان از گزینه ای زیر استفاده می کند:

-کمک به ساختن رویدادی عظیم و مهیج از روز استقلال

-تقدیم تی شرت یادبود چهارم جولای در اونتاریو

-و تماشای بهترین نمایش آتش بازی ارائه شده در شمال اوهایو‌ی مرکزی!

از سویی برگزار شدن این جشن ها به صورت خانوادگی برای سیاست مداران امریکایی اهمیت ویژه ای دارد و به عنوان نمونه در دستورالعمل هایی تحت عنوان میهن پرستان در مهمانی چای به خانواده ها ارائه شده و به آنها آموزش می دهد که چگونه یک جشن خانوادگی برای این روز برگزار کنند. چرا که برگزاری چنین رسومی در غالب خانواده می تواند تاثیری گسترده تری در نهادینه کردن این روز بر نسل های آینده داشته باشد.

مرور تاریخ فوق نشان می دهد که با وجود گذشت بیش از سه قرن از استقلال سیاسی امریکا از بریتانیا برگزاری این جنبش‌های انقلابی برای اعمال سیاست‌های ملی و ایجاد همبستگی ملی تحت عنوان یک روز ملی برای آمریکایی‌ها ضروری‌ است و آمریکایی ها از این طریق نیز می آموزند که چگونه یک آمریکایی باشند و رهبران آمریکایی می کوشند تا روز استقلال در این کشور را به یک آرمان جهانی برای امریکایی شدن تبدیل کنند.

سر آغاز و سنت‌های بزرگداشت روز استقلال

در بهار 1775 پس از یک دهه آشوب و طغیان علیه سیاست‌های بریتانیا و نخستین جنگ‌ها برای استقلال، 13 مستعمره‌ی آمریکا نمایندگانی به کنگره‌ی فیلادلفیا فرستادند و پس از مباحثات فراوان بر سر قطع روابط و عدم وابستگی به بریتانیا، نمایندگان به اتفاق آرا به اعلام استقلال در روز دوم جولای رأی دادند. در نتیجه، تاریخ تولد واقعی جمهوری آمریکا دوم جولای 1776 است. هفتم جولای 1776 ریچارد هانری لی[1] نماینده‌ی ویرجینیا تفکیک و استقلال آمریکا از بریتانیای کبیر را اینچنین اعلام‌ می‌دارد: « این مستعمرات متحد، آزاد و مستقل هستند و بنا بر حقوق قانونی باید آزاد و مستقل باشند» این اعلام استقلال توسط نمایندگان حاضر در کنگره‌ی قاره، که در پنسیلوانیا استیت هاوس[2] در فیلادلفیاگرد هم آمده بودند به تصویب‌ می‌رسد و دو روز بعد در اعلان استقلال مشهورتری « عللی که آنها را وادار به اعلام جدایی کرد» تبیین و توجیه‌ می‌گردد.

بنیانگذاران آمریکا‌ می‌دانستند که باید روز استقلال را گرامی بدارند و جشن بگیرند. به این ترتیب آمریکایی‌ها با برگزاری سخنرانی، آتش بازی، اجرای موسیقی و رژه‌های با شکوه به عنوان مراسم یادبود روز استقلال، سنتی را بنا نهادند که به صورت گسترده‌ای تا امروز ادامه یافته است. ابتدا رژه‌ها به صورت مانور‌های نظامی بودند اما به زودی شکل مردمی به خود گرفتند. طول رژه‌ای که در 1788 در فیلادلفیا شکل گرفت به بیش از یک مایل‌ ‌رسید. سرانجام در 28 ژوئن 1870 کنگره، روز استقلال را به عنوان جشن ملی به رسمیت‌ شناخت.

جشن‌های انقلابی

فردای روزی که کنگره به اعلام استقلال آمریکا رأی داد، جان آدامز[3]، نماینده‌ی ماساچوست، در نامه‌ای به همسرش‌ روز دوم جولای 1776 را بر جسته ترین واقعه‌ی تاریخی در تاریخ آمریکا می داند که نسل‌های آینده نیز بایدآن را با شکوه و عظمت با برگزاری رژه ها، مسابقات ورزشی، نواختن زنگ، آتش بازی و نور افشانی، در سراسر این قاره گرامی بدارند. همانطور که روز رستگاری با اعمالی خالصانه و با تشریفاتیویژه در پیشگاه خداوند قادر گرامی داشته‌ می‌شود.

  صبح روز چهارم جولای رأی تصویب اعلامیه‌ی استقلال اتخاذ شد. صبح روز بعد رئیس چاپخانه‌ی فیلادلفیا، جان دانلپ[4]، نسخه‌هایی از این اعلامیه برای انتشار آماده کرد و در ششم جولای روزنامه‌ی پنسیلوانیا ایونینگ پست[5] متن سند را در صفحه‌ی نخست خود به چاپ رساند.

کلمات و عبارت اعلامیه‌ی استقلال به هر کجای مستعمرات که‌ می‌رسید جشن و پایکوبی را نیز با خود به همراه‌ دارد. در هشتم جولای این اعلامیه برای جمعیتی که در محوطه‌ی پنسیلوانیا استیت هاوس گرد آمده بودند خوانده شد و با طبل و دهل، آتش بازی، مانورهای با شکوه و غیره مورد استقبال قرار گرفت. روز بعد ژنرال جورج واشینگتن[6] اعلامیه را برای ارتش نوپای خود در نیویورک[7] قرائت کرد. در نیو یورک سیتی[8]، مجسمه‌ی اسب سوار پادشاه جرج سوم را فروانداختند وآن را تکه تکه کردند. این اخبار در آگوست به ساوانا و جرجیا رسید. چهار مرحله قرائت عمومی اعلامیه استقلال در سطح شهر و یک روز کامل جش و پایکوبی به همراه مراسم تدفین استهزا آمیزی برای جرج سوم برگزار شد.

 برگزاری این جنبش‌های انقلابی برای اعمال سیاست‌های ملی و ایجاد همبستگی ملی تحت عنوان یک روز ملی برای آمریکایی‌ها ضروری‌ می‌نمود. از این طریق آمریکایی‌ها آموختند که چگونه آمریکایی باشند و درست به همان صورت که سنت‌های بریتانیایی را مورد انتقاد و ملامت قرار‌ می‌دادند، از مناسبت چهارم جولای برای ستایش یا نکوهش خودشان و دولتمردانشان، در فرآیند تلاش برای تعیین معنای دقیق آمریکایی بودن، بهره ببرند.

مورخی به نام دیوید والدسترایشر[9] اظهار داشته که این جشن‌های نخستین « خودجوش و همزمان  – ودر نوع مدرن خود – رویدادهای رسانه‌ای بوده اند». آمریکایی‌ها از آداب و رسومی بر گرفته از سنت‌های انگلیسی در جشن‌های عمومی (مثلاً نواختن زنگ و آتش بازی) استفاده‌ می‌کردند تا برگزاری جشن رهایی از قید پادشاه بریتانیا را به جای برپایی جشن تولد برای او به رخ انگلیسی‌ها بکشند. و پیامی واضح را به گوش بریتانیا برسانند.

نظر آدامز درباره‌ی برگزاری مراسم تجلیل از روز استقلال درست بود. این جشن‌ها در طول مدت انقلاب ادامه و گسترش یافتند و هر ساله چهارم جولای برگزار‌ می‌شدند. در 1777، فیلادلفیا با میزبانی «تظاهرات جشن و شادی»، نمایش عظیمی از ناو‌های جنگی مجهز و آذین بندی شده، اجرای موسیقی گروهی از سربازان شهر هس که در دسامبر گذشته، در جنگ ترنتون، به تسخیر ارتش آمریکا در آمده بود، آتش بازی‌های بزرگ و نواختن زنگ با بهترین نظم و تشریفات، به راه انداخت، تا روز افتخار آفرین و به یاد ماندنی چهارم جولای در سراسر آمریکا، توسط فرزندان آزادی، از هر نسلی تا ابد، گرامی داشته شود.

اولین نطق روز استقلال توسط مورخ میهن پرستی به نام دیوید رامسی[10]، در سال 1778 ایراد شد. در سال 1781، ماساچوست اولین ایالتی بود که رسماً میزبانی این جشن‌ها را با حمایت مالی ایالتی بر عهده گرفت. دو سال بعد، بوستون عنوان نخستین شهری را به خود گرفت که بنا بر رأی عمومی، چهارم جولای را رسماً به عنوان روز جشن یادبود برگزید.

جشن‌های چهارم جولای تأثیری بسی بیشتر از تقویت روحیه‌ی آمریکایی‌ها یا رساندن پیام نارضایتی استعمارگران و استقلال تازه اعلام شده به شاه جرج داشت. والدسترایشر معتقد است که این جشن‌ها در واقع مانند گفتگویی بر سر معنای دقیق آمریکایی بودن میان آمریکایی‌ها بود. برگزاری این جنبش‌های انقلابی برای اعمال سیاست‌های ملی و ایجاد همبستگی ملی تحت عنوان یک روز ملی برای آمریکایی‌ها ضروری‌ می‌نمود. از این طریق آمریکایی‌ها آموختند که چگونه آمریکایی باشند و درست به همان صورت که سنت‌های بریتانیایی را مورد انتقاد و ملامت قرار‌ می‌دادند، از مناسبت چهارم جولای برای ستایش یا نکوهش خودشان و دولتمردانشان، در فرآیند تلاش برای تعیین معنای دقیق آمریکایی بودن، بهره ببرند.

اختلاف بر سر روز استقلال

پس از استقلال –  که رسماً در سوم سپتامبر 1783 با امضای معاهده‌ی پاریس به پیروزی رسید –این روز ملی موضوع مباحثات سیاسی در میان آمریکایی‌ها شد. در 1788 احزاب سیاسی در نیویورک بر سر قانون اساسی پیشنهادی (که در آن زمان در تمام ایالات به جز نیویورک، کارولینای شمالی و رودآیلند به تصویب رسیده بود) نزاع و مشاجره داشتند. در حالی که در رودآیلند هزاران نفر به رهبری قاضی دادگاه عالی ویلیام وستون[11] در تلاش بودند که از گرامیداشت قانون اساسی به عنوان بخشی از جشن‌های چهارم جولای  جلوگیری نمایند. در سال‌های اولیه دهه‌ی 1790 فدرالیست‌ها و دموکرات-جمهوری خواهان روزهای جداگانه‌ای را به عنوان روز استقلال جشن‌ می‌گرفتند. (فدرالیست‌ها روز تولد جرج واشنگتن را جشن‌ می‌گرفتند. در حالی که دموکرات – جمهوری خواهان، تاریخ‌های مهم انقلاب فرانسه یا سالگرد انتخاب توماس جفرسون[12] به ریاست جمهوری را جشن‌ می‌رفتند).

رهبران جنبش‌های ضد برده داری –  معمولاً در پنجم جولای – تجمع‌هایی ترتیب‌ می‌دادند تا به مردم یاد آوری کنند که انقلاب به وعده‌های خود مبنی بر حق آزادی آمریکایی‌های آفریقایی تبار عمل نکرده است.  دو سال بعد، ویلیام لیولد گریسن، این روز ملی را با سوزاندن نسخه‌هایی از قانون اساسی که آن را « میثاقی با مرگ، و توافقنامه‌ای با جهنم»‌ می‌نامید، جشن گرفت.

نیمه‌ی نخست قرن نوزده پر از اتفاقاتی است که به مناسبت روز استقلال برای اولین بار رخ‌ می‌دهند. در سال 1801 اولین پذیرش عمومی در کاخ سفید به مناسبت چهارم جولای شکل‌ می‌گیرد. در هاوایی برای اولین بار روز استقلال را در سال 1814 جشن‌ می‌گیرند. در سال 1826 در پنجاهمین سالگرد این روز ملی، عوام از نام برخی از بازماندگان میهن پرست 1976 که بسیاری از آنان اعلامیه‌ی استقلال را قرائت کرده بودند و اوضاع کنونی امور را با افکار خود تغذیه‌ می‌کردند، با خبر شدند. (نکته‌ی قابل توجه چهارم جولای آن سال مرگ دو نفر از امضاکنندگان اعلامیه‌ی استقلال، جان آدامز و توماس جفرسون بود) ودر چهارم جولای 1848، سنگ بنای عمارت یادبود واشنگتن به کمک رئیس جمهور جیمز کی پولک در پایتخت کشور نصب شد.

دوره هیاهوی ناهنجار

در سال‌های منتهی به جنگ داخلی، جشن‌های روز استقلال به طور فزاینده‌ای از یکدیگر مجزا شدند. در چهارم جولای 1852، مخالفان برده‌داری از این روز برای انتقاد از برده‌داری و نهادهای سیاسی حامی آن استفاده کردند. و فردریک داگلاس[13] سخنرانی مشهور خود را با موضوع «چهارم جولای برای برده‌ها به چه معناست؟» ارائه داد. رهبران جنبش‌های ضد برده داری –  معمولاً در پنجم جولای – تجمع‌هایی ترتیب‌ می‌دادند تا به مردم یاد آوری کنند که انقلاب به وعده‌های خود مبنی بر حق آزادی آمریکایی‌های آفریقایی تبار عمل نکرده است.  دو سال بعد، ویلیام لیولد گریسن[14]، این روز ملی را با سوزاندن نسخه‌هایی از قانون اساسی که آن را « میثاقی با مرگ، و توافقنامه‌ای با جهنم»‌ می‌نامید، جشن گرفت. و در چهارم جولای 1859 رابرت بارنول[15] با ایراد نطقی از تجزیه طلبی دفاع کرد.

در پی آغاز جنگ‌های داخلی، بسیاری از سفید پوستان از گرامیداشت این روز ملی سر باز زدند، در جنوب آمریکا مردم برای ابراز وفاداری به اتحادیه برگزاری جشن‌های چهارم جولای را متوقف ساختند و تا 35 سال بعد (1901) در جنوب آمریکا جشنی در این روز برگزار نشد. در حالی که بسیاری از سیاه پوستان تازه آزاد شده با ذوق و شوق این روز را جشن گرفتند. در چهارم جولای 1865 برده‌های آزاد شده در بسیاری از ایالت‌ها به جشن و پایکوبی پرداختند و یک انجمن آموزشی رنگین پوستان اولین جشن ملی آمریکایی‌های آفریقایی تبار را در واشنگتن DCمیزبانی کرد. بسیاری از انجمن‌ها نیز قرائت بیانیه‌ی آزادی را به برنامه‌های بزرگداشت چهارم جولای اضافه کردند. در 1870، کنگره‌ی آمریکا  روز استقلال را تعطیلی بدون دستمزد تعیین کرد و تا سال 1938 طول کشید تا کنگره پرداخت دستمزد تعطیلی روز استقلال را دوباره به رسمیت بشناسد.

جیمز هاینتزه، مورخ و کتابدار بازنشسته‌ی دانشگاه امریکن یونیورسیتی[16] برگزاری جشن‌های روز استقلال در قرن نوزدهم را «دوره‌ای پر از سر و صدا و هیاهوی ناهنجار»‌ می‌داند. ایجاد سرو صدا نوعی میهن پرستی به شمار‌ می‌رفت، خواه توسط پسر بچه‌ای که ترقه‌ می‌ترکاند یا معدنچیانی که دینامیت منفجر کنند یا توپخانه‌هایی که به نشانه‌ی تبریک و شادی در تمام طول بعد از ظهر گلوله‌های توپ شلیک‌ می‌کنند. یکی از مهمترین ویژگی‌های این روز ملی در قرن نوزدهم سخنرانی‌هایی بود که گاهی تا دو ساعت به طول‌ می‌انجامید.

روز آمریکایی سازی

اوایل قرن بیستم بسیاری از شهرها در این روز مفهوم آمریکایی شدن را مرکز توجه قرار دادند. در کانزاس سیتی، میسوری در سال 1915 روزی به عنوان «روز آمریکایی سازی» جشن گرفته شد که در آن 220 شهروند جدید آمریکایی سرودهای میهن پرستانه‌ می‌خواندند. سه سال بعد، کمی پیش از اتمام جنگ جهانی اول شهرهایی مانند فیلادلفیا، نیویورک سیتی و واشینگتن DC جشن‌های چند ملیتی برگزار کردند و در آن از صدها هزار آمریکایی متولد خارج تجلیل کردند. این سنت تا امروز ادامه یافته و هر ساله در بسیاری از شهرها هزاران مهاجر در روز استقلال سوگند وفاداری یاد‌ می‌کنند و تبدیل به شهروندان آمریکایی‌ می‌شوند.

در صد و پنجاهمین سالگرد تصویب اعلامیه‌ی استقلال در 1926 سنت‌های آمریکایی بزرگداشت روز استقلال به صورت گسترده‌ای نهادینه شده بود و تا هم اکنون ادامه دارد. پایگاه‌های نظامی، طبق سنتی که از شروع جنگ 1810 به جا مانده است در مراسمی با عنوان «درود بر اتحادیه» در تمام ایالت‌ها، به صورت تشریفاتی گلوله‌های توپ شلیک‌ می‌کنند. در چهارم جولای ایالت‌هایی که به اتحادیه‌ می‌پیوندند نیز به شکل ستاره به پرچم آمریکا اضافه‌ می‌شوند. چهارم جولای به عنوان روز تجدید عهد با میهن نیز بر قرار‌ می‌ماند، همانطور که امضاکنندگان اعلامیه‌ی استقلال در سال 1776 سوگند یاد کردند که « جانمان، مالمان و شرافت گرانقدرمان» را در راه کمک به استقلال آمریکا فدا‌ می‌کنیم. به طور خلاصه، در حال حاضر آمریکایی‌ها به پیروی از اجدادشان این روز را با رژه ها، سرود‌های میهن پرستانه، سخنرانی ها، برافراشتن پرچم‌های آمریکا مهمانی‌های محلی، مسابقات ورزشی و البته آتش بازی جشن‌ می‌گیرند.

 این جشن‌ها معمولاً از بعد از ظهر روز سوم جولای آغاز‌ می‌گردند و تا شبانگاه چهارم جولای ادامه‌ می‌یابند. به طور مثال جشن‌های روز استقلال در سال 2013 از بعد از ظهر روز سوم جولای طبق برنامه ریزی دقیقی با رژه‌ی کودکان در ساعت 5:15 بعد از ظهر آغاز شد و به همراه پذیرایی شام در سطح شهر، جشن‌های ایالتی و اجرای گروه‌های موسیقی ادامه یافت. و در 6 صبح چهارم جولای، با شلیک گلوله‌ی توپ و پذیرایی صبحانه، آغاز شد و با برنامه‌های مفصل تری از انواع رژه ها، نمایش ها، مسابقات مفرح، اجرای گروه‌های مختلف موسیقی و پذیرایی ناهار و شام ادامه یافت و شب هنگام با نمایش‌های آکروباتیک، سیرک و آتش بازی‌های بزرگ به پایان رسید.

« به دوستان و افراد خانواده‌ی خود خوش آمد بگویید و توضیح دهید که این برنامه را برای شریک شدن در انجام یک وظیفه‌ی مدنی ترتیب داده ایم و قصد داریم که طی این برنامه در باره‌ی تاریخ آمریکا و اصول جمهوری خودمان بیشتر بیاموزیم» در ادامه حتی جزئیات برگزار کردن این جشن خانوادگی تشریح‌ می‌شود مثلاً: « از افراد خانواده‌ی خود بخواهید که به نوبت بخشی از اعلامیه‌ی استقلال را با صدای بلند قرائت کنند»

  داوطلب اما ضروری

نکته‌ی جالب توجه آنکه برخی انجمن‌ها برای برگزاری جشن‌های روز آزادی اقدام به جذب داوطلب نیز‌ می‌کنند. برای مثال کمیته‌ی جشنواره‌های چهارم جولای در اونتاریو[17] در یک آگهی از داوطلبین برای کمک به برگزاری بزرگترین و با شکوهترین جشن منطقه در سال 2013 دعوت به عمل‌ می‌آورد و اعلام‌ می‌دارد که برای برپاداشتن پر شور این تجمع سالانه به 150 نفر داوطلب نیاز دارد که به صورت گروه‌های مختلف در مناطق متنوع اونتاریو مستقر شوند و مطمئن باشند که از منطقه‌ی محل استقرار خود قادر به تماشای نمایش آتش بازی خواهند بود. حضور تک تک این افراد ضروری خواهد بود و هر داوطلب‌ می‌تواند از دوستان و خانواده‌ی خود نیز دعوت کند. این داوطلبان نیاز به هیچ گونه تجربه‌ی قبلی ندارند و مطمئناً از همکاری و شرکت آنان در برگزاری این تجمع قدر دانی خواهد شد آنهااز شور و هیجانی که سراسر اونتاریو را فرامیگیرد سهیم خواهند بود. این آگهی برای ترغیب بیشتر داوطلبان منافعی را نیز برای داوطلبان فهرست‌ می‌کند:

کمک به ساختن رویدادی عظیم و مهیج از روز استقلال

تقدیم تی شرت یادبود چهارم جولای در اونتاریو

و تماشای بهترین نمایش آتش بازی ارائه شده در شمال اوهایو‌ی مرکزی!

در این آگهی همچنین از داوطلبین خواسته شده که فرم درخواست همکاری را تکمیل و ارسال نمایند و مشخص کنند که در کدام بخش از برنامه‌های جشن مایل به همکاری‌ می‌باشند. همچنین نسخه‌هایی از آن تهیه کرده و در اختیار دیگران قرار دهند.

بزرگداشت خانوادگی روز استقلال

جالب‌تر از آن دستورالعمل‌هایی هستند که به خانواده‌ها آموزش‌ می‌دهند که چگونه به صورت خانوادگی یا در مهمانی‌های کوچک روز استقلال را جشن بگیرند. در نمونه‌ای از این دستورالعمل‌ها تحت عنوان «میهن پرستان در میهمانی چای» در برنامه‌ای طبقه بندی شده به خانواده‌ها آموزش‌ می‌دهند که چگونه یک میهمانی آموزشی برای جشن روز استقلال ترتیب دهند. برای مثال تحت عنوان استقبال توضیح داده‌ می‌شود که: « به دوستان و افراد خانواده‌ی خود خوش آمد بگویید و توضیح دهید که این برنامه را برای شریک شدن در انجام یک وظیفه‌ی مدنی ترتیب داده ایم و قصد داریم که طی این برنامه در باره‌ی تاریخ آمریکا و اصول جمهوری خودمان بیشتر بیاموزیم» در ادامه حتی جزئیات برگزار کردن این جشن خانوادگی تشریح‌ می‌شود مثلاً: « از افراد خانواده‌ی خود بخواهید که به نوبت بخشی از اعلامیه‌ی استقلال را با صدای بلند قرائت کنند» و اضافه‌ می‌کنند که برای شروع این مراسم‌ می‌توانند از روشی که به بهترین شکل با سنت‌های خانوادگی‌‌شان مطابقت دارد استفاده کنند. مثلاً به صورت دسته جمعی سوگند وفاداری، دعا و یا ترانه‌ای بخوانند. و در ادامه‌ی برنامه هایشان پیام چهارم جولای و داستان‌هایی از کتاب معجزه‌ی آمریکا را بخوانند و تصویرهایش را به یکدیگر نشان دهند، به بازی‌هایی بپردازند که مورد علاقه‌ی خانواده است و برای اختمامیه بحث آزادی با موضوع آزادی و روز استقلال ترتیب دهند و یا طبق رسوم خانوادگی با دعا سرود و غیره مراسم را به پایان برسانند.

[1] Richard Henry Lee

 [2] Pennsylvania State House

[3] John Adams

[4] John Dunlap

[5] Pennsylvania Evening Post

[6] George Washington

[7] New York

[8] New York City

[9] David Waldstreicher

[10] David Ramsay

[11]WilliamWeston

[12] ThomasJefferson

[13] Frederick Douglass

[14] William LloydGarrison

[15] Robert Barnwell

[16] American University

[17] Ontario

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه