درباره‌ی دکتر فرامرز رفیع پور (1)

زمان انتشار: ۰۰:۲۸ ۱۳۹۰/۰۳/۱۷

رفیع پور در میان اساتید فعلى جامعه شناسى از جایگاه ویژه اى برخوردار است و از او با عنوان پروفسور یاد مى شود. عنوانى که او با تحقیقات و پژوهش هاى بسیار تأثیرگذارش ثابت کرده لیاقت آن را دارد و کمتر کسى در این حوزه از علوم اجتماعى در ایران به این عنوان دست یافته است.

رفیع پور در میان اساتید فعلى جامعه شناسى از جایگاه ویژه اى برخوردار است و از او با عنوان پروفسور یاد مى شود. عنوانى که او با تحقیقات و پژوهش هاى بسیار تأثیرگذارش ثابت کرده لیاقت آن را دارد و کمتر کسى در این حوزه از علوم اجتماعى در ایران به این عنوان دست یافته است. او متولد سال ۱۳۲۰ و اهل تهران است و سرنوشت تحصیلى جالبى داشته است. چنان که پس از گذراندن دیپلم طبیعى در سال ۱۳۳۹ به آلمان مى رود و از دانشگاه «هوهن هایم» اشتوتگارت مدرک کارشناسى کشاورزى دریافت مى کند و ۲ سال بعد و در سال ۱۳۴۷ کارشناسى ارشد پیوسته اش را در رشته «اقتصاد اجتماعى روستا» از همان دانشگاه اخذ مى کند و ۴ سال بعد دکتراى علوم اجتماعى‌اش را از همین دانشگاه دریافت مى کند. سپس به «ویتثنهاوزن» مى رود و مدرک فوق دکترایش را در «روش تدریس» از دانشگاه «کاسل» این ایالت دریافت مى کند و در سال ۱۳۶۶ درجه venia legendi, habilitation  یا پروفسورى‌اش را در جامعه‌شناسى توسعه روستایى از دانشگاه «هوهن هایم» دریافت مى‌کند و تا سال ۱۳۸۳ در این دانشگاه تدریس مى‌کرده و هم زمان در دانشگاه شهید بهشتى نیز با سمت استادى مشغول تدریس مى‌شود. رفیع پور علاوه بر این عضو پیوسته فرهنگستان علوم نیز هست. او در سال ۱۳۷۵ نیز به عنوان استاد برتر کشور انتخاب شد. وى سپس رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانى دانشگاه شهید بهشتى شد. و در حال حاظر از دانشگاه بازنشسته شده است.

بیشترین تخصص وی غیر از حوزه های نظری وجامعه شناسی روستایی، پژوهش اجتماعی است که شاید بتوان رفیع پور را موفقترین جامعه شناسی ایرانی در عرصه پژوهش اجتماعی دانست. تحقیقات وی نیز در رابطه با توسعه ایران، دین داری، روحانیت، احساس و موسیقی، و… در کتابهای مختلف چاپ شده و مورد استفاده است. تمامی پایان نامه‌های دانشجویان وی نیز پژوهش اجتماعی است. توانایی وی در این عرصه به حدی است که مهم ترین کتاب منبع پژوهش اجتماعی در ایران نیز برای اوست (کندوکاوها و پنداشته ها). و گروه جامعه شناسی دانشگاه شهید بهشتی نیز بواسطه حضور وی، شیوه پژوهش اجتماعی و خط مشی پوزیتویستی را دنبال می‌کند.که به زعم اکثر جامعه‌شناسان ایران، در این عرصه موفق بوده‌اند. گرچه انتقادات فراوانی به ضعف مبانی تئوریکی آنان وارد است. رفیع پور هرگز ژست روشنفکری به خویش نگرفته و در کیان و ارغنون و انجمن جامعه‌شناسی نقش چندانی نداشته است. کتاب “جامعه روستایی و نیازهای آن ” تالیف وی ، در دوره چهارم انتخاب کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ،به عنوان کتاب سال برگزیده ش.

 جوائز و نشانها : – استاد برتر کشور در سال 1375 – برنده کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در سال 1365 به خاطر تالیف کتاب «جامعه روستایی و نیازهای آن» -استاد نمونه دانشگاه شهید بهشتی در سال 1371 – دانشجوی بورسیه DAAD در طی سالهای 1965-68.

از نظر وی مشکل جامعه شناسی ما این است که تئوری های جامع مورد استفاده آن، مبتنی بر نظام ارزشی و مسئله غربی هاست.  و مسائل ما، تئوری‌های ما و نهادهای ما ربطی به نیاز ما ندارند.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه