با حضور جمعی از اصحاب علوم اجتماعی برگزار می گردد:

سمینار یکروزه جامعه شناسی راهپیمایی 22 بهمن

نویسنده:

زمان انتشار: ۰۷:۳۰ ۱۳۹۳/۱۱/۲۹

این پدیده عظیم انسانی و انقلابی علی رغم همه مزیت های شناختی و اجتماعیش هرگز به یک «مساله مطالعات اجتماعی» تبدیل نشده است . برای اغلب جامعه شناسان ایرانی پدیده هایی به مراتب تلخ تر / حاشیه ای تر/ بی معنا تر/ کم کارکرد تر/ کوچکتر و نا متناجس تر با فرهنگ ملی ایرانی بیش از این ابر پدیده انسانی واجد ظرفیتهای مساله شناختی است

به گزارش پایگاه علوم اجتماعی اسلامی ایرانی سمینار یکروزه « بررسی ابعاد  «جامعه»/«مردم»/ «ارتباط» شناختی راهپیمایی در ایران: با تأکید بر راهپیمایی 22بهمن» باحضور جمعی از اساتید و نویسندگان حوزه علوم اجتماعی و ارتباطی پنجشنبه 30 بهمن 93 در محل پژوهشکده باقرالعلوم(تهران میدان فلسطین جنب راهنمایی و رانندگی)  برگزار می شود.

دکتر عبدالحسین کلانتری، دکتر  محمد هادی همایون، دکتر محمد رضا جوادی یگانه، دکتر ناصر فکوهی،دکتر سید مجید امامی، دکتر منوچهر محمدی، دکتر فرشاد مهدی پور، دکتر پرویز  امینی، دکتر الستی و دکتر آقاسی و… در این همایش یکروزه به بیان دیدگاههای خود در رابطه با ابعاد مختلف اجتماعی این پدیده سیاسی اجتماعی خواهند پرداخت. (برنامه همایش پایین همین صفحه)

دبیرخانه این همایش همچنین در نظر دارد در این باره گفتگوهای علمی را با دیگر اصحاب علوم اجتماعی همچون دکتر حمید پارسانیا، دکتر تقی آزاد ارمکی، دکتر علی انتظاری و… ترتیب دهد.

حجت الاسلام علی جعفری دبیر این همایش یکروزه در یادداشتی به شرح زیر  به بررسی ضرورت و اهمیت این نشست و گفتگوهای علمی پیرامون آن پرداخته است:( جهت مکاتبه با دبیر این همایش می توانیدبا آدرس jafariali58@gmail.com مکاتبه فرمایید)

 1- «راهپیمایی» صورت اجتماعی و عینی انقلاب اسلامی است. این پدیده منحصر به فرد انسانی که متغییر متمایز کننده ابعاد انسانی و مردمی «انقلاب اسلامی ایران» با سایر انقلابها و تحرکات سیاسی-اجتماعی جهان است، -بغیر از آنچه که اخیرا در اربعین حسینی عراق به وقوع می پیوندد- تقریبا هیچ مشابهی در جهان ندارد. «راهپیمایی» صورت مبارزاتی مردم ایران برای براندازی یک رژیم وابسته به غرب بود که تحلیل آن حتی در سطح نشانه شناختی می تواند به شناخت ماهیت متفاوت انقلاب ایران از سایر تکاپوهای براندازانه و مبارزه ای جهان در سده اخیر کمک شایانی کند. «راه پیمایی» در عین حال از عوامل اصلی بقا و تطور رو به رشد انقلاب اسلامی ایران نیز هست. نقش «راهپیمایی» در بازیابی اعتماد به نفس اجتماعی و ملی ایرانیان و کارکرد جبرانی آن در پر کردن خلاهای مدیریتی و مهارتی حکمرانی در جمهوری ایلامی ایران بی نظیر و بسیار تعیین کننده است. «راه پیمایی» تنها «آیین» انقلاب اسلامی است که بصورت نسبتا موفقی به نسلهای جدید منتقل شده و در سبک زندگی سیاسی ایشان تثبیت شده است . «راه پیمایی» در عین حال اصیل و دست نخورده باقی مانده و دچار دگردیسی هایی که سایر آیینهای انقلابی گری را ( مثل جشنواره فیلم فجر// امور تربیتی مدارس آموزش و پرورش// نهضت سواد اموزی// جهاد سازندگی) گرفتار خود کرده نشده است. «راه پیمایی 22بهمن» نه «کارناوال خیابانی» است نه «جشن تولد» انقلابی که در بهمن 57 یکبار برای همیشه رخ داده است ، بلکه «تکرار سالانه انقلاب اسلامی» است. «راهپیمایی» از دقت نظر جامعه شناختی «خودانقلاب اسلامی» است که در مقیاس بزرگترین صحنه قابل تصور ملی برای ظهور انقلاب اسلامی _ خیابان _ تبلور می یابد.

2-   «راهپیمایی»باشکوه ترین صورت ارتیاطی- تبلیغی انقلاب اسلامی هم هست. انبوهی از معانی و مفاهیم انقلابی  و اسلامی از بستر آیینی آن به نسلهای متأخر ایرانی و نیز به جمعیت های دیگر جهان منتقل شده است. راه پیمایی یک سبک ارتباطات جمعی منحصر به فرد است که وسعت میلیونی مخاطب را بدون بهره برداری از ابزارهای مرسوم ارتباط توده ای و صرفا به اتکاء ارتباطات میان فردی/گروهی و بین گروهی پوشش می دهد. اگرچه تحلیل راهپیمایی ذیل مفهوم «رسانه» می تواند رویکردی تقلیل گرایانه تلقی شود اما دور از نظر هم نمی توان داشت که کارکردهای ارتباطی فوق العاده این پدیده آن را به مثابه یک «ابر رسانه» ارائه می کند. توجه به ظرفیتهای بی بدیل ارتباطی شناختی و نیز تبلیغی راهپیمایی می تواند به تولد و تطور حوزه جدیدی از مطالعات ارتباطات و تبلیغات راهپیمایی دامن بزند. درهم تنیدگی راه پیمایی ایرانی با زمینه های مذهبی و خصوصا شیعی وجه ارتباطات مذهبی غلیظی بدان داده است و از منظر تبلیغات مذهبی هم جالب توجه است

3-   این پدیده عظیم انسانی و انقلابی علی رغم همه مزیت های شناختی و اجتماعیش هرگز به یک «مساله مطالعات اجتماعی» تبدیل نشده است . برای اغلب جامعه شناسان ایرانی پدیده هایی به مراتب تلخ تر / حاشیه ای تر/ بی معنا تر/ کم کارکرد تر/ کوچکتر و نا متناجس تر با فرهنگ ملی ایرانی بیش از این ابر پدیده انسانی واجد ظرفیتهای مساله شناختی است. عدم توجه علم الاجتماعی به راه پیمایی 22 بهمن همچنین با خالی گذاشتن دست سیاستگذاران و برنامه ریزان از دراختیار داشتن سازه های نظری-تحلیلی متناسب با ماهیت آن می تواند در گرایش ایشان به تلقی هایی انحرافی  از نوع تقلیل راه پیمایی به کارناوال یا جشن تولد یا گرامیداشت و… مؤثر افتد. در سالهای اخیر رگه هایی از این نوع نگاهها در تبلیغات فرهنگی نهادهای موثر و خصوصا نوع گفتمان دهه فجرانه تلویزیون ایران ملاحظه می شود. در این میان و پس از گذشت حدود 35 سال از پیروزی انقلاب اسلامی و بیش از 37 سال از برگزاری اولین راه پیمایی ایرانی-اسلامی- انقلابی در سال 56 هنوز حتی یک کتاب و حتی مقاله جدی در این حوزه تولید نشده است. شاید اگر مقاله نه چندان بلند «دکتر حسین کچویان» اما راقی و قابل تأمل در روزنامه کیهان سال 1384 و نیز نشستی که همان سال با عنوان «بررسی جامعه شناسانه راه پیمایی 22 بهمن» در  دانشکده معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات دانشگاه امام صادق(ع) برگزار شد نبود، به جرات می شد گفت که کل تولید نظامات ، نخبگان و مراکز آکادمیک کشور در این خصوص هیچ است.

4-    طرح پیش رو متضمن تولید اولین کتاب قابل توجه این حوزه مطالعاتی راهبردی از مجرای الف-برگزاری “سمینار یکروزه  بررسی ابعاد جامعه شناسانه و مردم شناسانه و ارتباط شناسانه راهپیمایی 22بهمن” با حضور جمعی از نسلهای قدیم و جدید علوم اجتماعی ایران ، بعلاوه ب- مجموعه ای از مصاحبه های علمی بعدی با صاحبنظران دیگری است که امکان حضور ایشان در نشست فراهم نیست.

            ضرورت نظری: تحریک اندیشمندان و آکادمیسین های مطالعات اجتماعی و فرهنگی کشور به تأمل و تولید در خصوص یکی از پدیده های اجتماعی انقلاب اسلامی و ضرورت وارد شدن «پدیده راهپیمایی» به مجموعه مسایل علوم اجتماعی در ایران/ضرورت سیاستی: ذهنیت نظری بسیط و غیردقیق سیاستگذاران فرهنگی کشور در سطح ملی و منطقه ای از این پدیده بزرگ و گرایش تدریجی ایشان به گرته برداری انفعالی از عناصر آیین های ملی کشورهای دیگر در مدیریت فرهنگی راهپیماییها در ایران    ضرورت تبلیغی: راهپیمایی یک نوع زبان آیینی-تبلیغی منحصر به فرد و الهام بخش است. تحلیل ماهیت انسانی و خصوصا مذهبی این زبان برای دغدغه مندان خرد و کلان حوزه ارتباطات و تبلیغات دینی حایز اهمیت است . سؤال های اصلی:

1-   آیا «راهپیمایی» –خصوصا نوع 22بهمنی آن- یک پدیده اجتماعی متفاوت از «کارناوالهای بزرگ» یا «جشن تولد» یا «گرامیداشتهای ملی» است؟ شباهتها و تفاوتهای آن شامل چه مؤلفه های مهمی است؟

2-   آیا «راهپیمایی های انقلابی» در طول بیش از سه دهه گذشته از «روند آیینی» یکنواختی برخوردار بوده یا دچار تطور و حتی تغییر هم بوده است؟«پایایی و پویایی راهپیمایی 22بهمن» ناظر به چه مؤلفه های نشانه ای و معنایی قابل ارزیابی و تحلیل است؟

3-   آیا می توان از مفهوم «زبان راهپیمایی» سخن گفت؟ آیا می توان این «زبان» را توسعه داد و  مفاهیم و رمزگانهای جدیدتری را بدان افزود؟ آیا می توان این زبان را به خدمت فحواهای دیگر و متفاوت تری در آورد؟دایره نشانه شناختی این زبان چه مواردی را شامل و چه مواردی را قطعا شامل نمی شود؟دیگری این زبان چیست؟

4-     این پدیده از مبدأ کدامین «نظریه های یا چارچوبهای» نظری قابل تحلیل است؟آورده های رویکردهای مختلف نظری در تحلیل این پدیده چیست؟

5-   سابقه و «تجارب سیاستگذارانه جمهوری اسلامی» در این خصوص شامل چه سرفصلهای مهمی است؟ آیا روند سیاستگذاری در این خصوص یکنواخت بوده یا تطوراتی داشته است؟چه «ارزیابیهایی آسیب شناسانه یا بهسازانه» می توان در خصوص این روند ها در نظر داشت؟ «تلقی های بدیل» سیاستگذارانه می تواند شامل چه موارد دیگری باشد؟ اصولا در این خصوص می توان به موقعیتی فارغ از سیاستگذاری اندیشید؟

زمان: 5شنبه30 بهمن 1393/صبح و عصر/مکان: پژوهشکده باقرالعلوم(ع) سازمان تبلیغات اسلامی/ میدان فلسطین-جنب راهنمایی و رانندگی

 

پنلهای صبح:

پنل اول؛ نسبت انقلاب اسلامی و راهپیمایی

دکترجوادی یگانه: نقش مهم اما کمرنگ شده مردم در راهپیمایی 22بهمن:بازسازی نظریه مردمی انقلاب اسلامی(سخنرانی10-30/9)

دکترمحمدهادی همایون: یوم الله تمدن ساز؛تحلیل تمدنی راهپیمایی 22بهمن(سخنرانی30/10-10)

دکتر منوچهرمحمدی: «مردم-راهپیمایی» به عنوان رکن سوم انقلاب اسلامی(سخنرانی11-30/10)

پنل دوم؛ راهپیمایی22بهمن:رویکرد ارتباط شناختی

دکتر پرویز امینی: راه پیمایی22بهمن به مثابه رسانه(سخنرانی30/11-11)

 دکترفرشادمهدی پور: بازنمایی راهپیمایی 22بهمن به مثابه یک «حرکت»

(سخنرانی12-30/11)

دکترسیدمجیدامامی: مدیریت برداشت از حماسه 22بهمن در چارچوب خلق واقعه رسانه ای (سخنرانی30/12-12)

پنلهای عصر:

پنل اول؛ راهپیمایی: رویکرد مردم شناختی

دکتر ناصر فکوهی: فرهنگ گردهم آیی،جشنها و آیینهای راهپیمایی مردمی به مثابه بیان اجتماعی(سخنرانی30/14-14)

دکترعبدالحسین کلانتری: راهپیمایی22بهمن؛ بازتولید فضای «انقلابی» در دوران «پسا انقلابی»(15-30/14)

حجه الاسلام علی جعفری: نسبت وجودی 22بهمن با 9دی(سخنرانی16-30/15)

پنل دوم؛ راهپیمایی:رویکرد سیاستی

دکتر الستی: راهپیمایی 22بهمن: پایایی و پویایی در کنش متقابل نمادها و نهادها(سخنرانی30/16-16)

دکتر محمدآقاسی: کنش جمعی مردم ایران:مطالعه تجربی راهپیمایی 22بهمن(17-30/16)

زارع(رییس ستاد مرکزی دهه فجر): فرآیند و تطورات سیاستگزارانه شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی در خصوص راهپیمایی22بهمن(30/17-17)

دبیرخانه این همایش همچنین مجموعه گفتگوهایی را با جمعی از اصحاب علوم اجتماعی به شرح زیر ترتیب خواهد داد:

دکتر حمید پارسانیا: خیزش مکرر انقلاب اسلامی در راهپیمایی 22بهمن

دکتر تقی آزاد ارمکی: راهپیمایی و بازشناسی انقلاب اسلامی

دکتر ابراهیم فیاض: روش شناسی مبارزاتی شیعه؛ از صدر اسلام تا انقلاب اسلامی

دکترعبدالله گیویان: راهپیمایی؛ تلفیق الگوهای سنتی و مدرن اعلان هویت

دکترحسن خجسته: راهپیمایی22بهمن

دکتر انتظاری:تبیین راهپیمایی از مبنای فراملی شدن امر سیاسی

دکترعبدالکریم خیامی: راهپیمایی22بهمن ؛بررسی تطبیقی «چهار» رویکرد تحلیلی

سیدعلی کشفی: امکانات تحلیلی علوم اجتماعی درباب راهپیمایی 22بهمن و رجحان رویکرد پدیدار شناختی

محسن حسام مظاهری: نمایش سیاست/سیاست نمایش؛ چرا راهپیمایی 22بهمن تا این اندازه برای جمهوری اسلامی اهمیت دارد؟

  جامعه شناسی راهپیمایی بیست و دوم بهمن

 

 

برنامه پنل جامعه شناسی بیست و دوم بهمن

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه