غیبت مشروعیت سیستم در سینمای ایران و مقایسه آن با سینمای آمریکا

زمان انتشار: ۱۳:۳۳ ۱۳۹۱/۰۷/۱۷

در این مقاله به تحلیل محتوای چند فیلم مطرح سینمای ایران در دهه گذشته و مقایسه آن با سینمای آمریکا پرداخته شده و تلاش شده تا از منظری جامعه شناختی، ویژگی های اجتماعی شخصیت های قهرمانان در فیلم های با موضوع پلیسی و سیاسی و نوع نگاه آنان به جامعه و حکومت بررسی شود؛ موضوعاتی چون: انفعالی بودن شخصیت ها، مقصر دانستن ساختار سیاسی و جامعه، انفجاری عمل کردن، فقدان شخصیتی در درون سیستم که منزه باشد و بتواند مشکل را حل کند، و نوع نگاه به قانون، .

چکیده

سینما کارکردی دوگانه دارد، هم بازتاب جامعه و تطورات آن است و هم می تواند دنیای تازه ای بیافریند که جامعه با واسطه آن بتواند خود را بگونه ای دیگر ببیند و از این طریق، سینما می تواند تغییرات اجتماعی ایجاد کند. یکی از جلوه های این نمایش دوگانه در رابطه سینما با حکومت و مشروعیت آن است. این بحث در این مقاله به توجه به نظرات وبر و هابرماس در باره مشروعیت نظام های عقلانی و مشروعیت بخشی به آن ارائه شده است.

در سینمای سیاسی امروز جهان، توجه به مقوله های ارائه شده از طریق سینما و بررسی تاثیر آن بر نظام فرهنگی و سیاسی روبه تزاید است. سینمای آمریکا در موضوع مشروعیت حکومت، موفقیت های چشمگیری داشته، و در اکثر موارد بازتابنده و ایجادکننده مشروعیت حکومت و نظام سیاسی (در سطح کلان آن) است و حتی فیلم های اعتراضی و انتقادی نسبت به نظام سیاسی نیز در نهایت، نگاهی مثبت به نظام سیاسی داشته و هرگز بیننده را به نتیجه ای سیستم برانداز نمی رسانند. اما در ایران، این مساله حالتی تقربیا معکوس داشته و عنصری بنام مشروعیت حکومت در سینمای ایران (در کلیت آن) تقریبا غایب است. این مساله از یک طرف، نشان دهنده تغییرات اخیر در جامعه ایران و کاهش مشروعیت نظام سیاسی نزد افراد جامعه است، و از طرف دیگر حاکی از تلاشی است که روشنفکران (آگاهانه یا ناخودآگاه) در جهت بیان نظر نامساعد خود نسبت به نظام سیاسی دارند.

در این مقاله به تحلیل محتوای چند فیلم مطرح سینمای ایران در دهه گذشته و مقایسه آن با سینمای آمریکا پرداخته شده و تلاش شده تا از منظری جامعه شناختی، ویژگی های اجتماعی شخصیت های قهرمانان در فیلم های با موضوع پلیسی و سیاسی و نوع نگاه آنان به جامعه و حکومت بررسی شود؛ موضوعاتی چون: انفعالی بودن شخصیت ها، مقصر دانستن ساختار سیاسی و جامعه، انفجاری عمل کردن، فقدان شخصیتی در درون سیستم که منزه باشد و بتواند مشکل را حل کند، و نوع نگاه به قانون، .

در انتها نیز فرضیاتی در باره علل این غیبت در سینمای ایران (مانند: برخوردهای منفی حکومت با روشنفکران و سینماگران، مخالفت روشنفکران و فیلمسازان با حکومت، تاثیرات هنر کمونیستی بر روشنفکران ایرانی، ضعف نظارتی و حمایتی حکومت در فهم و حمایت از سینمای موثر و حامی نظام) مطرح شده و عوارض و پیامدهای سیاسی و اجتماعی این مساله پرداخته شده است.

کلیدواژه: مشروعیت، مشروعیت بخشی، نظام سیاسی، سینمای ایران، سینمای آمریکا

———

متن کامل مقاله را می توانید از قسمت ضمائم پایین صفحه دانلود کنید.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه