مطالبات زنان در تعامل با دنیای مدرن در گفتگو با عماد افروغ

زمان انتشار: ۱۸:۳۰ ۱۳۹۱/۰۷/۵

تمام سیاست های اتخاذ شده جمهوری اسلامی را به گونه ای می دانم که زنان را در برگرفته و حتی زنان در این جا از موهبت تبعیض مثبت نیز برخوردار شده اند و یک سری سیاست ها تنها مخصوص زنان بوده است. البته نگاه ما به این تبعیض، به علت تبعیض های تاریخی ای که در طول زمان علیه زنان اتخاذ شده است و به علت برابر کردن فرصت ها، مثبت است.

در
این گفتگو مطالبات و نیازهای زنان، شناخت و مدیریت آنها را با دکتر عماد افروغ به
گفتگو نشسته ایم.

    به نظر شما چه عواملی در شکل گیری مطالبات
زنان تاثیر دارد؟

به
نظر من باید سوال اینگونه مطرح شود که با وقوع انقلاب اسلامی چه اتفاقی در حوزه
مطالبات زنان رخ داده است و بالتبع یک فرض مقدری در این سوال شما وجود دارد و آن
این است که گستره مطالبات زنان افزایش پیدا کرده است و حال باید دید عوامل موثر بر
این گستره از جمله انقلاب اسلامی چه نقشی را ایفا کرده اند؟

من
از پیدایش انقلاب اسلامی شروع می کنم و بعد از آن عوامل و شرایط موثر دیگر را نیز
مورد اشاره قرار می دهم. اولا همواره این را مورد تاکید قرار داده ام که نقش
انقلاب اسلامی در عرصه های مختلف مخصوصا در عرصه مطالبات زنان را نمی شود بدون
توجه به رژیم گذشته مورد ارزیابی قرار داد و ارزیابی رژیم گذشته نیز نباید با نگاه
جزئی نگر باشد و باید در گفتمان خودش مورد بررسی قرار گیرد و تمام سیاست ها و
رفتار ها مطمع نظر باشد تا بتوان به ارزیابی دقیقی رسید. مخصوصا نمی توان از تاثیر
فرهنگ بر مطالبات زنان چشم پوشی کرد. ممکن است سیاست های شبه مدرنیستی پهلوی آوازه
های توجه به مطالبات زنان را تداعی کند و پخش و نشر دهد؛ اما این یک نگاه سطحی و
جزئی نگر است و باید دید آیا عملا، نوع نگاه رژیم پهلوی به زن و مطالبات زنان، با
هویت فرهنگی و تاریخی مردم پیوند مستقیم داشت یا خیر و آیا مردم با این نگاهِ حاکم
میانه خوبی داشتند و اعتماد به این سیاست ها وجود داشت یا خیر و این به آن معنا
نیست که ما صرفا به یک لایه هویتی و فرهنگی توجه کنیم و غافل از سیاست های مختلف
موثر بر مطالبات زنان باشیم. باید دید نگاه فرهنگی به زن تا چه اندازه جاذب حضور
زنان در عرصه های مختلف با توجه به حساسیت های فرهنگی و ارزشی موجود در کشور بوده
است.

بحث
من این است که بسیاری از خانواده های سنتی و مذهبی ما از این مسئله ایمن نبودند که
زنان ایشان حضور اجتماعی و سهمی از جایگاه خود داشته باشند فضای ایمن و مطمئنی
نبود و این بدان معنا نیست که حرکت ها و میتینگ هایی انجام نمی شد و سیاست هایی
موثر اتخاذ نمیشد. بحث نگاه گفتمانی و فرهنگی مد نظر من است.

قسمت
اعظمی از خانواده ها از این که دخترانشان را تشویق کنند تا در عرصه های مختلف
فرهنگی، اجتماعی، سیاسی حضور به هم برسانند، می ترسیدند. من یادم می آید وقتی در
سال 59 در دبیرستان ها و هنرستان های چابهار تدریس می کردم و فعالان نهضت سواد
آموزی به من رجوع کردند و می خواستند نهضت را بین چادر نشینان، روستایی ها و کپر
نشین ها گسترش دهند؛ از من راهکار خواستند چون آن ها هیچ گاه دخترانشان را به
مدارس رسمی نمی فرستادند. فکر من این بود چون آن ها برای حضور دخترانشان در مدرسه
احساس امنیت نمی کنند، بنابر این خوب است معلم ها برای تدریس داخل چادر ها بروند.
البته طرح خیلی خوبی هم بود و ما بچه های دبیرستانی را آموزش دادیم و این ها در
شبکه فامیلی خود حداقل سواد را آموزش دادند.

بنده
معتقدم به دلیل ماهیت و جوهره دینی، انقلاب اسلامی موفق شد این اعتماد را ایجاد
کند و خانواده ها نیز به دلیل بافت ایدئولوژیک و مذهبی حکومت احساس کردند که با
خیال آسوده می توانند دختران خود را تشویق کنند تا هم سواد آموزی داشته باشند و هم
در عرصه های دیگری ورود کنند. بنابر این من عامل موثر را انقلاب اسلامی و محتوا و
جهت و جوهره دینی آن می دانم که مانع بزرگی از سر راه مشارکت زنان برداشت و انرژی
های خفته ای را آزاد کرد و ما نمی توانیم این انرژی قابل توجه آزاد شده به نام
زنان را که در عرصه های مختلف وارد شدند، نادیده بگیریم. این حقیقتی است که نمیشود
آن را کتمان کرد و بالتبع وجود این انرژی آزاد شده یعنی افزایش و ارتقای مطالبات
زنان و وقتی زن احساس می کند باید در صحنه حضور داشته باشد یعنی حضور یک مطالبه
جدید و  به هر سطحی از عرصه ها که دست پیدا
می کند مطالبات افزایش می یابد. مثلا وقتی سطح سواد بالا می رود مطالبه جدید تعریف
می شود. سطح مشارکت که بالا می رود سطح جدیدی از مطالبه تعریف می شود.

برداشته
شدن این مانع، مهم ترین عامل موثر بر شکل گیری و افزایش مطالبات زنان بعد از
انقلاب اسلامی است و البته این فقط در حد برداشتن یک مانع نبود بلکه همراه با
سیاست های ایجابی بود و جمهوری اسلامی همواره مشارکت و حضور زنان در تمام عرصه ها
را حمایت کرده است و من زمانی را سراغ ندارم که حاکمان و صاحبان قدرت برای مشارکت
زنان مانعی بوده باشند و یا در صدد احیای تفکر های سنت گرایانه بخشی از جامعه ما
باشند. شاید در برخی از سیاست ها و رفتار ها قبضو بسط صورت گرفته است اما در نوع
نگاه و نوع تفسیری که از حضور زنان می شود من هیچ گاه انقباض ندیدم و همواره
انبساط بوده است و به هر حال این نوع نگاه، معطوف به یک سری سیاست ها و رفتار هایی
شده که آن ها این انرژی آزاد شده را توانمندتر کرده و بیشتر متوجه قابلیت های زنان
بوده است و این توجه مطالبات بیشتری را طلب کرده است. در نتیجه آثار تمام سیاست
هایی که در جمهوری اسلامی اتخاذ شده است بر روی مطالبات زنان قابل رد یابی است.
البتهنباید سیاست ها را در مورد زنان فقط به سیاست هایی معطوف کرد که مستقیما زنان
را نشانه گرفته است بلکه تمام سیاست های اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و اجتماعی به گونه
ای متوجه زنان است چون تفسیری در جمهوری اسلامی جا افتاد که هیچ فرقی بین زن و مرد
در نفس انسانی نیست. در نتیجه این نگاه، تمام سیاست ها به همان میزان که معطوف به
مردان است، معطوف به زنان نیز است. بماند که برخی اوقات سیاست های ویژه زنان به
کار گرفته شده است و ناخواسته جمهوری اسلامی متوجه بوده است که بسیاری از تبعیضات
ناروای تاریخی در حق زنان روا داشته شده است که بایستی با این سیاست ها با آن ها
مقابله کرد.

در
نتیجه من عوامل موثر را بسیار گسترده و در وهله اول مرهون واقعه عظیمی به نام
انقلاب اسلامی می دانم و در وهله دوم تمام سیاست های اتخاذ شده جمهوری اسلامی را
به گونه ای می دانم که زنان را در برگرفته و حتی زنان در این جا از موهبت تبعیض
مثبت نیز برخوردار شده اند و یک سری سیاست ها تنها مخصوص زنان بوده است.البته نگاه
ما به این تبعیض،به علت تبعیض های تاریخی ای که در طول زمان علیه زنان اتخاذ شده
است و به علت برابر کردن فرصت ها، مثبت است

من
یادم است حضرت امام فرموده بودند حتی در دفاع هم زنان باید حضور داشته باشند.
بسیاری از متفکران و اندیشمندان و روشنفکران ما هم همواره با نگاه ناموجه معطوف به
سنت برخی از لایه های جامعه مخالف می کردند. مثلا استاد شهید مطهری تنها یک قید را
ذکر میکنند وآن حفظ حریم است. تنها نکته جدی ای وجود دارد که ایشان در قالب تساوی
به آن نگاه می کردند که ما به تساوی باور داریم اما به تشابه نه. اتفاقا نگاه
تشابه گرایانه به گونه ای ظلم در حق زن است و اگر زن بخواهد خود را با مرد در تمام
عرصه ها یکی بپندارد، به طور ناخواسته منجر به اشاعه مردسالاری خواهد شد چرا که
قرار نیست مرد ملاک داوری باشد و تمام کار های مردانه را زنان نیز انجام دهند .
این نگاه، نادیده انگاشتن بسیاری از تفاوت ها است که منشا حق است و اگر زنان به
تفاوت های خود توجه نداشته باشند به بسیاری از حقوق خود نیز آگاه نخواهند بود.

    اشاره کردید به سیاست های اخذ شده توسط
سیاستمداران و نیز اعتماد مردم به انقلاب اسلامی، برخی معتقدند بعد از انقلاب به
همین دو دلیل رواج ارزش های مدرن سرعت گرفته و بالتبع تاثیر بر مطالبات اقشار
مختلف به ویژه زنان داشته است. مانند اشتغال و تقبیح خانه داری و بسیاری از
مطالبات حاضر.

من
احساس می کنم این نوع نگاه هم وجوه مثبت دارد و هم وجوه منفی. در ابتدا باید
بدانیم تعریف ما از مدرن چیست و نباید هر نوع نوشدگی و هر نوع تغییر و تحولات
اجتماعی را به یک معنایی از مدرنیته برگردانیم. اگر مدرنیته به معنای نوشدن است خب
نوشدگی گفتمان خاصی ندارد و تمام عرصه ها و شرایط زمانی و مکانی را می تواند در بر
گیرد و این را باید در ذیل تغییر و تحولات اجتماعی بررسی کرد تا ذیل یک گفتمان خاص
که در قالب مدرنیته قابل ردیابی و مربوط به سده 18 به بعد است که روشنگری به اوج
خود می رسد. اگر بخواهیم هر نوع تغییر و تحول را به عنوان مدرنیته، اومانیستی و
خرد خود بنیاد آن نسبت دهیم به نظر من این یک نوع بدفهمی است و البته قابل کنترل
است چون گفتمان های مختلف از حضور زن به خاطر شرایط مختلف اجتماعی و یا به خاطر
نوع نگاه گفتمانی خود، استقبال کرده اند. در این میان قرائت های مدرن نیز نگاه
خوبی به زن داشته اند که باعث یک تقارن شده است. و نباید این تقارن را بد تفسیر
کرد. بماند که همواره نکته ای گفته شده که این برای بشر غربی به علت آن که توجه به
حق انسان شده، یک امر مبارکی است اما چون حق انسان را در بستری از خدا زدایی دنبال
کرد به نتایج عکس آن رسیده است یعنی همان نسبتی که بین نهیلیسم و اومانیسم برقرار
می شود. به نظر من ارتباط بسیار روشن است چرا که وقتی خرد خود بنیاد یعنی انسان
گرایی منهای خدا مطرح می شود در واقع انسان گرایی تکیه گاه خود را از دست می دهد
به ضد خود بدل می شود و این همان رابطه ای است که بین اومانیسم و نیهیلیسم  از یک طرف و مدرنیسم و پست مدرنیسم از طرف دیگر
مطرح شده است.

چه
نسبتی بین مدرنیسم و پست مدرنیسم است؟ مدرنیسمی که آمده است تا از حق انسان چه زن
و چه مرد دفاع کند سر از پست مدرنیسمی در می آورد که هیچ گونه شالوده و جوهری برای
انسان قائل نیست در حالی که گفتمان دیگری به نام انقلاب اسلامی مطرح شده است و این
گفتمان در آراء و اندیشه های حضرت امام است که هم حق را به خاستگاه خود یعنی خدا
وصل کرده است و در این بین با نگاه یکسان به نفس انسانی، هیچ تفاوتی بین زن و مرد
قائل نشده اما توجه به یک سری تفاوت های زن و مرد دارد و می داند این تفاوت ها به
نفس انسانی مربوط نیست و به نفس نباتی آن ها مربوط است.

در
اینجا باید بحث های تئوریک صورت گیرد و صراحت بخشی شود. به دلیل اختلافات مفهومی و
برداشت های غلطی که از مدرنیسم و پست مدرنیسم و نو شدگی و نوگرایی شده است به نظر
من ما دچار تقلیل گرایی شده ایم در حالی که این ها هم معنا نیستند. شما در حال
القا ایدئولوژی ای هستید که هر امر نویی و هر تغییر و تحولی را مدرن به معنای
مدرنیته تفسیر کنید در حالی که این غلط است. چرا که مثلا اتفاقاتی که در غالب
فاشیسم و نهیلیسم و جنگ های جهانی اول و دوم و حتی سیاست های جنگ گرایانه افراطی
که در روسیه اتفاق افتاد چه نسبتی با مدرنیته فرد گرایانه خود بنیاد دارد؟ یعنی
بحث ها پیچیده تر از این حرف ها است. ما یک بحث ساختار، شرایط و حادثه و نمود
داریم. ما در بحث های ساختاری بحث نظری می کنیم که مرد و زن هر کدام این چنین
هستند، خلقت برابر دارند و تفاوت، مربوط به ابعاد فیزیولوژیک است. بعد از این بحث
های نظری و ساختاری باید بدانیم این بحث در شرایط مختلف نمود های مختلف دارد. بحث
های ساختاری مستقلا قابل پیگیری است و در شرایط ایران ارتباط بین ساختار و شرایط
نمود ها و حوادثی را رقم زده است که ما امروز در مورد آن صحبت می کنیم.

ما
معتقدیم که در پس این نمود ها و حوادث مربوط به مطالبات زنان شرایطی به نام
جغرافیای ایران با یک شرایط زمانی با شرایطی به نام انقلاب اسلامی و آموزه هایی
درباره زنان و مردان پیوند خورده است و چنین نمود ها و حادثه هایی داشته است. در
اینجا ممکن است اشتراکاتی در عرصه ساختار، شرایط و یا نمود ها با جوامع دیگر
داشتهباشیم و ما مشکلی نداریم که با دیگر جوامع قیاس شویم و یا گفت و گو کنیم تنها
بحث ما این است که تقلیل گرایانه برخورد نکنیم و توجه به تفاوت های مربوط به شرایط
ها و زمینه ها و بالتبع حوادث و نمود ها داشته باشیم.

    قطعا منظور نظر من از مدرن هر چیز نو و جدیدی
نیست بلکه منظور یک جریان مبتنی بر تفکر اومانیستی است که پیشینه تاریخی مشخصی
دارد. منظور آن نوع تفکر است که زاویه با نگاه دینی دارد و بالتبع در عرصه های
مختلف نیز این تفاوت ایجاد می شود. مثلا طبق نگاه مدرن ما معتقد به خانواده
دموکرات خواهیم بود ولی در نگاه دینی خانواده سیستم عمودی دارد و یا بحث توجه به
بدن و آزادی نامحدود حتی در مواردی چون حق تسلط بر بدن.

بله
من هم موافقم که در پاره ای زمینه ها اختلاف وجود دارد و باید مدیریت اعمال شود
اما باید جنس این مدیریت مشخص باشد. اولا باید گفتمان نظری این مدیریت معلوم
باشد،ثانیا اینکه باید مشارکت و تعامل مشخص باشد و تفاوت ها باید دیده شود. باید
روی گفتمان و شیوه مدیریت دقت شود. ما که نمی گوییم ارزش ها را رها کنیم و درها را
باز کنیم. اگر می خواهیم ارزش ها بسط پیدا کند، نمی شود به صورت دستوری و از بالا
به پایین دیکته شود. بلکه باید بستر را به گونه ای فراهم آورد و شرایط را به گونه
ای تفهیم کرد که افراد بتوانند این ارزش ها را کشف کنند و از آن ها لذت ببرند و
این قضیه تنها در صورت تعامل و مشارکت اتفاق می افتد. باید به کرامت انسانی ایشان
بها داده شود که البته این کار جزء کارهای ظریف فرهنگی است که به آن نقد هایی وارد
است. به جای این که مضمونی و محتوایی به این سیاست ها نگریسته شود بیشتر شکلی و
محتوایی به آن نگاه کردیم و نتیجه آن می شود که این سیاست ها از بالا دیکته می شود
و از پایین مقاومت می شود. هم شیوه غلط است و هم در گفتمان ارزشی باید چالش نظری
وجود داشته باشد.

هر
چه نقش خود را فعال تر تعریف کنیم، آن ها نیز از ما الگو خواهند گرفت اما متاسفانه
ما تفسیر های بدی از شرایط جهانی می کنیم و گرفتاری هایی را با دست خود رقم می
زنیم که نمادی از یک نگاه پارادوکسیکال است. در نظر رد می کنیم و در عمل تاسی می
جوییم.

به
نظرم ما اکنون در دنیایی نیستیم که بخواهیم بگوییم باید در ها را بست و از شرایط و
تحولات بین الملل متاثر نبود. چرا که اگر شما با این تاثر مخالفت کنید به این معنی
است که آن ها نیز از شما متاثر نشوند و این یک ارتباط متقابل و دو طرفه و سازنده
است. نه به لحاظ نظری امکان پذیر است که راه های ارتباطی بسته باشد و نه به لحاظ
عملی. به لحاظ نظری درست نیست که راه های ارتباطی را بست؛ چرا که باید گفتگو کرد و
تعامل داشت و از لحاظ عملی هم شرایطی پیش آمده که نمی توان در ها را بست و ما
نباید حصاری دور خودمان بکشیم. چرا که حالا راه ها باز شده است این یک فرصت است و
باید بتوان از این فرصت استفاده کرد. با اینکه من از مخالفان جدی جهانی سازی هستم،
اما گفته ام که جهانی سازی فعلی حداقل هایی مثل تکنولوژی ارتباطات را دارد که ما
می توانیم از آن استفاده کنیم. این تکنولوژی ارتباطات بخش هایی از جهانی سازی است
و عده ای می خواهند این تکنولوژی را تقلیل دهند به اطلاعات که بنده مخالفم. اما می
توان از آن به عنوان فرصت استفاده کرد چرا که بسیاری از این فرصت ها استفاده می
کنند و افکار دینی خود را نشر می دهند. باید در قسمت بین الملل نقش آفرینی کرد،
چرا که اگر بدانید بخشی از روابط بین الملل هستید دیگر این مسئله، مسئله و معضل
نخواهد بود و تبدیل به امری عادی خواهد شد. البته این بدان معنا نیست که هر چه در
دنیا اتفاق می افتد مورد پذیرش باشد، بلکه باید در این عرصه نقش فعال و مثبت داشت.
باید انتخاب، نقد، ارزیابی و آسیب شناسی کرد.

در
نظر بگیریم که ما نگاهی منفعل داشته باشیم و بگوییم بسیاری از مطالبات مربوط به
روابط بین الملل است، باید دید آیا این مطالبات ناپسند است و یا مغایرتی با نیاز
های زنان ما دارد؟ بحث تفاوت نیاز های کاذب و واقعی را باید جای دیگر مشخص کرد و
نیاز واقعی را بدون مفهوم شناسی صحیحی از زن و مشارکت زنانه و بدون مشارکت مستقیم
و تعامل آنان نمی شود شناخت. مگر می توان از طریق فرآیند های هژمونیک و انتقادی
شرایطی فراهم کنیم که نیاز های کاذبی به زنان القا کنیم؟ در نتیجه باید بیچیده تر
با این قضیه برخورد کرد و باید عده ای که کمتر شبهه قدرت رسمی دارند درباره زنان و
مردان بیندیشند و حقوق شهروندی را تبیین کنند که دیگر زن و مرد نمی شناسد.

    با این تفاسیر به نظر شما نظام تاکنون طرح
مشخصی برای شناخت نیازهای جامعه زنان داشته است؟

به
نظرم منشوری که توسط شورای عالی انقلاب فرهنگی تنظیم شد و در نهایت به پیشنهاد خود
ما در کمیسیون فرهنگی مطرح شد، مسئولیت هایی بر دوش دولت گذاشته شده است تا این
منشور را اجرایی کند، منشور قابل قبولی است. همان منشوری که از آن به عنوان حقوق و
مسئولیت های زنان نام برده می شود.

البته
هر منشوری نیاز به بازنگری با توجه به تغییر شرایط دارد. اما آیا دولت به این
منشور وقعی نهاد؟ آیا زمینه های اجرایی آن را فراهم کرد؟

این
منشور می تواند دستاویز سیاست های عملی و اجرایی دولت باشد و قانون آن را نیز مجلس
تصویب کرده است. اما آیا به تمام ظرفیت های معطوف به سیاست های دولت در خصوص این
منشور عمل شده است؟ جایی که قانون تصویب شد به نام تسهیل ازدواج جوانان و منبع
مالی آن مشخص شد، دولت اصلا اجرا نکرد و آن را بایگانی کرد و حتی دستور اجرای آن
را صادر نکرد. نکته ظریفی که باید بگویم این است که بی مهری ها و تقلیل گرایی هایی
نسبت به زنان وجود دارد. همیشه مشکلات زن روستایی را از منظر زن شهری می بینند و
یا مثلا مشکلات زن اقوام و خرده فرهنگ های مختلف را از منظر زن متروپل نشین تهرانی
می بینند و اینها مشکلات تئوریک است.

من
برای این ادعا، شاهد آماری ندارم ولی به لحاظ شهودی می گویم که زنان در ارائه
مطالبات خود و حتی اتخاذ برخی مطالبات به مراتب موفق تر از مردان هستند؛ به نظر می
رسد که زن ها از مردان نسبت به مطالبات خود آگاه تر هستند. بر خلاف تصورات غالب و
جاری و به رغم محدودیت های پیش پای زنان، زنان در طرح مطالبات و در عرضه آن بسیار
موفق تر بوده اند و جاهایی هم این مطالبات را به فعلیت رسانده اند، مثلا حضور مدنی
آن ها به مراتب پر رنگ تر از حضور مردان است. یعنی انجمن های مدنی زنان به مراتب
بیشتر از مردان است و این به نظر من قابل تحقیق است. بخشی از آن به ویژگی های ذاتی
و ارتباطی و عاطفی زنان؛ بخشی به آن انرژی آزاد شده ای که می خواهد به حقوق از دست
رفته خود برسد؛ بخشی به تبعیض های ناروای گذشته و بخشی نیز به فراهم شدن زمینه ها
و بستر های مناسب برای طرح و به فعلیت رساندن مطالبات بر می گردد.

منطور
من از حضور، تنها حضور اقتصادی نیست بلکه حضور اجتماعی، سیاسی، نهاد های مدنی،
انجمن های خیریه را نیز شامل می شود. شما به ندرت می بینید مرد ها، نهاد مدنی در
عرصه عمومی تشکیل دهند اما زنان نهاد های مختلفی دارند. دور هم جمع می شوند، سفره
های مختلفی دارند که با قرض الحسنه ها پیوند می خورد و کار های اساسی خیریه انجام
می دهند و این نکته جالب توجهی است. مثلا در شهرداری که نهادهایی در اختیار دارد؛
بیشترین مشارکت کنندگان از زنان هستند.

شاید
دلیل آن این باشد که زنان اوقات فراغتشان بیشتر است و عرصه اقتصاد رسمی بیشتر در
اختیار مردان قرار گرفته است و به گونه ای مشارکت اجتماعی خود را در ابعاد غیر
اقتصادی تر جستجو می کنند. البته برخی از فعالیت های فرهنگی و مدنی خانم ها دلالت
های اقتصادی نیز دارد. یکی از پایان نامه های دانشجویان من در خصوص همین استقبال
زنان از برخی فعالیت های مدنی شهرداری ها است.

    نهاد های دولتی ، غیر دولتی و کارشناسی در
بحث مدیریت مطالبات زنان تا به حال چقدر موفق بودند و چه انتقاداتی به عملکرد آن
ها وارد است؟

همان
گونه که اشاره کردم نقد به جدی گرفته نشدن منشور حقوق زنان وارد است. به رغم این
که منشور خوبی تصویب شده و این منشور می توانست جدی تر در دستور کار دولت قرار
گیرد؛ این گونه نشد. یا بحث تسهیل ازدواج جوانان که یک مقوله آسانی نیست. قطع نظر
از این که این طرح بسیار فاخر و ارزشمند بود. اما وقتی شما به مشکل ازدواج جوانان
و مسائل و مشکلات اقتصادی مرتبط با آن توجه نکنید نمی توانید توجه داشته باشید که
چالش های فرهنگی و مشکلات اخلاقی، جای دیگری بروز نکند و دولت این طرح را مغفول
گذاشت و به آن توجه نکرد. مسائل فرهنگی را نباید یک طرف دید، باید به ریشه های غیر
فرهنگی مسائل فرهنگی توجه کرد. عوامل سیاسی، اقتصادی و اجتماعی آن را باید در نظر
گرفت و یکی از عوامل بحث ازدواج است. تسهیل ازدواج با یک وام امکان پذیر نیست.
برای آن طرح دو سال زحمت کشیده شد. این یک درد دل مبنایی است و حسب دغدغه های
روشنفکرانه ما اولین طرحی بود که در مجلس به آن رسیدگی کردیم و ابعاد مختلف آن را
مورد بررسی قرار دادیم. به عنوان مثال مسکن، شغل، سربازی و برپایی جشن های ازدواج
مورد توجه قرار گرفته بود اما بنا بر دلایلی این طرح مصوب هیچ گونه توسط دولت
اجرایی نشد. 

هم
منشور حقوق زنان و هم طرح تسهیل ازدواج جوانان در دولت فعلی با بی مهری مدیران
مواجه شد و از این بابت من امتیاز خوبی نمی دهم و این عدم توجه می تواند معضلاتی
را در خصوص مطالبات زنان ایجاد کند چرا که همان گونه که مرد مطالبه ازدواج دارد،
زن نیز همین گونه است و وقتی شرایط فراهم نباشد، مشکلات دیگری، جور دیگری بروز می
کند.

این
که عده ای نیاز های واقعی زن در سه عرصه فردی، گروهی و اجتماعی را احصا کرده باشند
و زنان تمام فرهنگ های بومی ایران را نیز دیده باشند من سراغ ندارم و مسائل، صرفا
از منظر زن تهران نشین است و نمی دانم چنین تلاشی در دستور کار هست یا خیر اما به
نظر من باید در دستور کار قرار گیرد اما حداقل دلم خوش است که منشوری وجود دارد که
می تواند بازتولید آن، در دستور کار قرار گیرد.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه