پرونده پنجمین جشنواره مردمی فیلم عمار، نقد و بررسی فیلم کوتاه ولد

ویژگی بارز «ولد»، بی واسطگی آن است

نویسنده:

زمان انتشار: ۱۳:۰۴ ۱۳۹۳/۱۰/۱۷

نویسنده و کارگردان: امیر عباس ربیعی مدت زمان: 8 دقیقه در حالیکه این روزها سینمای ایران قاعده‌ی فشل ساز را در خط قرمزهای قانونی که از محوریت اخلاق حمایت می‌کنند می پندارد و  به هیچ عنوان میلی به خلاقیت های روایی و فرمی ندارد و تنها به ترس عدم فروش تشدید گذاشته و قدم در […]

نویسنده و کارگردان: امیر عباس ربیعی

مدت زمان: 8 دقیقه

در حالیکه این روزها سینمای ایران قاعده‌ی فشل ساز را در خط قرمزهای قانونی که از محوریت اخلاق حمایت می‌کنند می پندارد و  به هیچ عنوان میلی به خلاقیت های روایی و فرمی ندارد و تنها به ترس عدم فروش تشدید گذاشته و قدم در جاپای پرفروش های بی خطر ژانر پوپک و مش ماشالله می‌گذارد و در این میان نیز خلاقیت هایی چون ده نمکی و کیایی (فارغ از ارزش گذاری خوب یا بد) صرفا موجی می‌سازند که بواسطه آن دیگران به فروش بیشتری نائل شوند –که اغلب به دلیل تقلید مضحکانه شکست خوردند-  باز هم درب  سینمای ایران بر دو محور خواهد چرخید، خیانت و دروغ جذاب و هجو بازیگرمحورانه (شریفی نیا، عطاران و…).

ولد به جای نگاه به دیگران، خود را نگاه کرده است، نمی‌توان از این فیلم چند دقیقه ای تفاسیر گوناگون یافت که همه چیز مبرهن است و چه بسا از نظر محتوا نسبت به  بسیاری از دیگر فیلم های حاضر تهی تر باشد. اما آن‌چه که ولد را متمایز می‌کند نگاه وی به این پدیده، یعنی به دنیا آمدن یک نوزاد در بحبوحه جنگ است. در این فیلم کوتاه داستان خاصی نمی‌بینیم، ‌اما این را از نگاه امیرعباس ربیعی دیدن، باعث می‌شود که همین سوژه‌ی بی بال و پر، شش دقیقه ما را بدون فهم حتی کلمه ای از صحبت هاشان پای صفحه نمایش بنشاند.

ولد یک ویژگی بارز دارد و آن بی واسطه‌گی اش است، جایی که هیچ واسطه ای بین نگاه زن باردار و بیننده نیست-چیزی که هدف تمامی فیلمسازان دنیاست-،‌ دوربینی وجود ندارد، مخاطب اکنون در یکی از بیمارستان های غزه است و تنها یک فرق میان آن زن باردار و مخاطب وجود دارد و آن هم تعلیق فیلم یا همان باردار بودن است که به نحو احسن در لحظات آخر شاهد خواهیم بود.

اگرچه ایده‌ای بکر می‌تواند همه‌ی نگاه ها را از سوی متحجران به خود جذب کند اما در سینما، این ایده از ذهن تا تصویر فرسنگ ها فاصله دارد که اگر نبود هنرنمایی محض کارگردان در رعایت میزانسن و دکوپاژ و بهره مندی حداکثری از تمامی امکانات جهت انتقال حس مفهوم مورد نظر،‌ و از سویی هنرمندی هنرمندان و بازیگران که در نگاه مستقیم به دوربین باید تمامی آن‌چه را که باید به منصه ظهور برسانند. بهتر آن می‌بود که ایده در ذهن به مثابه خاطره‌ای باقی بماند، ولی این هنرمندی خوب، باید به رشته تصویر در می‌آمد.

ولد حرف خاصی برای گفتن ندارد و صرفا زیبا و جذاب است، و می‌توان گفت که رسالت داستان گویی بر دوش خود حس نکرده  که تنها تجربه‌ای از هزاران تجربه در دنیا را که بارها در قالب مختل فیلم های گوناگون دیده‌ایم در قابی زیبا منتقل ساخته است.

دیدگاه تازه‌ای بنویسید:

*

مطالب مرتبط

مطالب پربازدید

مصاحبه