مصاحبه

  • نسبت قزوه،مردم و انقلاب
    ۱۳۹۲/۱۱/۱۹ ۰۸:۲۲

    شعر قزوه غزل غزل های مردم

    شاید بتوان شاعران و نویسندگان را به دو دسته تقسیم کرد: کسانی که سرگرم کنندگان انبوه مردم هستند و کسانی که سخن‎گویان آنانند. علی‎رضا قزوه نیز که موضوع پرداخت این پرونده است در مقام سخن‎گویان مردم می‎گنجد. قزوه شاعری است که همواره با مردم در ارتباط بوده و از آغاز به‎کار شعرش همواره سعی داشته سخن آنان را بشنود تا در هنرش از آن سود جوید.

  • درباره سهل و ممتنع های شعر قزوه
    ۱۳۹۲/۱۱/۱۳ ۲۰:۰۵

    «ممتنع نویسی» قزوه در شعرهای نو به نفع «مردمی بودن» رها می شود

    می­گویند قزوه شاعری متعهد است و نمی­تواند نسبت به مسائل روزمره، حتی مسائل سیاسی خونسرد باشد. راست می­گویند و چقدر خوب که یکی از میان شاعران نام و نان خود را به خطر می­اندازد. ولی اهل ادب از سوفوکل تا شکسپیر و همچنان تا همین شاعران نسل بیت آمریکایی(1) حرف سیاسی می­زنند. فردوسی­هم سیاست را رها نکرد، سعدی پادشاهان را نصیحت می­کرد و نیما در “حرف­های همسایه” و “ارزش و احساسات” خود را برکنار از سیاست نمی­دانست، اما هیچ کدام در سهل و ممتنع نوشتن جانب ممتنع را رها نکردند.

  • شعر قزوه متعهد به زمان و زبان مخاطب
    ۱۳۹۲/۱۱/۱۱ ۰۷:۳۱

    قزوه اعتراض می کند اما تخم یاس نمی پاشد/شعر قزوه با اجتماع پیش می رود

    اين شعر قزوه هم‌صدا با آن حرف آويني است كه مي‌گويد، شما داريد در روايت جنگ حديث نفس مي‌كنيد. شعري كه در خدمت خودنمايي است و دارد خودنمايي مي‌كند. دارد حديث نفس مي‌كند. يعني شعر انقلاب شعر حديث نفس نيست. شعر روشنفكري شعر حديث نفس است. شعر خودنمايي است. شعر خودنگاري است. شعر انقلاب خودنگاري نيست. در شعر انقلاب خودي هم وجود دارد ولي اين خود، خود خودبنياد نيست. مستحيل در انقلاب است. نسبت قطره و دريا است. نسبت پيوست است.

  • بررسی کتاب صبح بنارس علیرضا قزوه
    ۱۳۹۲/۱۱/۸ ۰۳:۰۲

    سلام قزوه بر همه الا انقلاب فروش!

    این کتاب در برگیرنده هفتاد غزل است. غزل­هایی که هم بیقراری­ها و دلتنگی­های دوری از وطن را در خود دارند و هم از تقابل دنیای شاعر با فضای فرهنگی پیرامونش حکایت می­کنند. بنارس از شهرهای تاریخی و فرهنگی هندوستان و از مراکز شیعیان در شبه قاره هند است. در اشعار این مجموعه با شاعری مواجه می­شویم که همراه باورهای اسلامی خویش به تماشای آداب و رسوم مردمان هند نشسته است. شاعر در کنار این تماشا به توصیف می­پردازد اما همواره در کلماتش در پی آن است که از این تماشا به حیرتی چنان تن ندهد که اصل و باورهای خویش را فراموش کند؛ حتی به اندازه سرودن یک غزل. او باورهای مردمان آن سرزمین را همراه با باورهای خویش ارائه می­دهد و همواره به این باورها و عظمت آنها افتخار می­کند. گویی همه چیز برایش یاد آور باورهای زیبایی است که در او شکل گرفته است:

  • به مناسبت اول بهمن زادروز شاعر انقلاب
    ۱۳۹۲/۱۰/۳۰ ۱۴:۴۰

    تفکیک رفتاریِ قزوه در قبال اجتماع

    نوع دیگری از رفتار نیز در شعرهای علیرضا قزوه یافت میشود که خیلی تندتر از دو برخورد یاد شده است، نکته اینجاست که این تندی، بیشتر در مقام مبارزه با تزویر به چشم میخورد، چیزی که اتفاقاً جزء محاسن شاعر است و نشانگر توجه ویژه ی اوست، به اهمیت زیاد و قدرت تخریب بالای ریا در جامعه ی مذهبی ما.