مصاحبه

  • جامعه شناسی شعر نیمایی
    ۱۳۹۲/۱۰/۲۱ ۱۴:۳۲

    «افسانه نیما» شروع زبان اعتراضی شعر مدرن

    نگاه تیز بین نیما در این سطرها به دقت مرز بین ادبیات معترض به شرایط بد اجتماعی و ادبیات سیاه و پوچ­گرا را مشخص می­کند. چرا که نویسنده نباید مقهور و منفعل باشد بلکه می­تواند به زبان تیزی در برابر ظلم و ستم و بی عدالتی تبدیل شود. ادبیات مقهور، منفعل و سیاه، ادبیاتی است که شکست را پذیرفته و در مسیر خواسته­های دشمنان جامعه در حرکت است. نیما بر این باور است که « اینطور نویسنده که از روی مقهوریت و افتادگی چیز می­نویسد مسلم است به جای این که از مقهوریت و افتادگی مردم بکاهد بر آن چیزی افزوده و بناگواریها و به دشمن کمک داده است.»

  • ۱۳۹۲/۱۰/۱۸ ۰۷:۵۸

    بررسی اجتماعیِ “افسانه” ی نیما یوشیج

    “افسانه” ظاهراً منظومه­ای عاشقانه است، چون منظومه­های رمانتیکِ هوگو، لامارتین و موسه، اما در متنِ جدال بین موجود زمینی_و البته کاملاً مادی_و مفهوم انتزاعی عشق، از زبان هر دو طرف طعنه­های تندی به وضعیت حاکم بر احساسات آدمی در شلوغی عصر جدید زده می­شود.

  • به مناسبت 16 دی زاد روز نیما
    ۱۳۹۲/۱۰/۱۷ ۰۰:۲۷

    نیما و طرح تجدد

    بعضي بر بانگ خوش دلانه براي نيمايي كه گام در راه تجدد گذاشت هورا مي­كشند و گروهي چهره در هم مي­كنند كه چرا فلاني به صلاي تجدد به آسياب تجدد مآبي آب ريخته. ولي كسي كه شعرهاي او را خوانده و نوشته­هاي او را كه 600 صفحه هستند ورق زده مي­گويد: او به اقثضائات تجدد و تجدد مآبي فكر مي­كرد و هم او نوشت: شعر وصف آرزوها و آمال دروني است. لازم است آنها را به جاي وصف بيشتر به عمل در آورد.