مصاحبه

  • یادداشتی در واکنش به مصاحبه دکتر زائری و یادداشت دکتر حاجی حیدری
    ۱۳۹۳/۰۸/۲۵ ۲۱:۳۱

    فروش علم، نابودی فرهنگ در دولت توسعه گرای اقتصادی!

    به نظر می رسد اگر این سخن دکتر زائری را بپذیریم که “برای دولت­های توسعه ­­گرا برقراری پیوند بین اقتصاد داخلی و روندهای جهانی اقتصاد سرمایه­ داری اولویت اول است و سیاست­گذاری در هر حوزه و قلمرو دیگری باید متناسب با همین مناسبات اقتصادی باشد.” و نیز اگر این کبری را از طرف بنده به آن اضافه کنیم که “دولت های توسعه گرا اغلب مرکز محور عمل می کنند” نتیجۀ آن، از میان رفتن بیشتر و بیشتر فرهنگ های حاشیه ای کشور است.

  • ما با چه مواجه هستیم:
    ۱۳۹۲/۰۵/۱۲ ۱۹:۵۰

    نظریۀ جامعه‌شناختی یا الاهیات اجتماعی؟

    کلیۀ نظریات اجتماعی و جامعه‌شناختی، تکاپویی برای ارائۀ یک «الاهیات اجتماعی» است. مهمترین خصوصیت این الاهیات اجتماعی که ریشۀ آن‌را می‌توان دستکم تا آراء هگل پی‌گیری نمود، ارائۀ یک الاهیات سکولار است.

  • ۱۳۹۲/۰۲/۱۶ ۱۳:۳۳

    جامعه‌شناسی معاصر: نقدی اسلامی

    در این مقاله، الیاس بایونس، با جمع بندی آرای بسیاری از جامعه شناسان، از شش محور، انتقاداتی را به جامعه شناسی معاصر وارد می کند و در انتهای کار خود، نقدی اسلامی از این رشته ارائه می دهد.

  • نقد ایدۀ ترقی: اشاره به یک معضلۀ منطقی
    ۱۳۹۲/۰۱/۲۹ ۱۳:۲۳

    عامل درک ناقص اندیشه های غربی، اشتراک لفظی کلمه «علم» بوده است.

    سکۀ نظریۀ یا اندیشۀ ترقی، بارها از بدو تولد تا تکاملش، در غرب و جوامع غیر غربی، از رونق افتاده است؛ فارغ از جنگ‌های جهانی و سرخوردگی اروپا از صنعتی‌شدن سریع که بهترین نمونۀ نقدهای آن، در فلسفه‌های اگزیستانسیالیستی و نظریات انتقادی دیده می‌شود، دلایل متعدد اجتماعی-سیاسی که مهمترین نمود آن‌ها، ناکامی برنامه‌‌های توسعه که بر مَرکب نظریه‌های کلاسیک و مابعد کلاسیک توسعه سوار بوده‌اند و از دهۀ ۱۹۶۰ در دستور کار کشورهای جهان‌سوم، قرار گرفتند، سبب این افول و بی‌توجهی شده‌ است.

  • ۱۳۹۲/۰۱/۱۶ ۲۲:۴۸

    توهمی دربارۀ آینده و ایده ترقی

    ترقی یک توهم است و دریچه‌ای از زندگی و تاریخ بشری است که نه به نیازهای عقل، بلکه به نیازهای دلِ او پاسخ می‌دهد. فروید، در کتابش، «آیندۀ یک توهم» که در ۱۹۲۷ منتشر شد، استدلال می‌کند که دین یک توهم است. توهمات ضرورتاً همگی باطل نیستند [و لذا] باور به آنها، نه به دلیل بهره‌مندی‌شان از حقیقت، بلکه به‌خاطر پاسخی است که به نیاز انسانی به معنا و همدردی می‌دهند.